Overstroming Pakistan

Dikwijls wordt ons gevraagd of we persoon x nog gezien hebben. Of weten we misschien wat er met persoon y gebeurd is? Om aan donors verantwoording te geven, moeten we enkele begunstigden van humanitaire acties volgen zodat we verslag kunnen uitbrengen over hen. “Maar ik wil zelf ook wel weten hoe het hen vergaan is”, schrijft Jane Beesley, een Oxfam-medewerkster, in haar blog van begin december.

Teruggekeerd... naar de resten van een huis
Razia is een jonge vrouw die ik ontmoette toen Oxfam bij het begin van de overstromingen geld ter beschikking stelde aan gezinnen van vluchtelingen om basisbenodigdheden aan te schaffen. Zij had samen met haar twee kinderen onderdak gevonden in een schooltje.

Ondertussen zijn de vluchtelingen terug vertrokken uit de scholen. Ook Razia is naar huis vertrokken, maar dat kan gelijk waar zijn. de kans is klein dat we haar terugvinden... Met enig speurwerk van Oxfam en met de hulp van onze ontwikkelingspartners (Participatory Development Initiative- PDI) vonden we haar naam op een lijst in een van de dorpen waar we de bevolking nog ondersteunen. Het dorp Sevro is niet eens zo ver.

Het huisje van Razia is niet meer dan een hoopje puin.

Van Razia’s dorp blijft niet veel over. De velden staan er nog altijd onder water, er is amper een huis dat overeind bleef. Hier en daar staat nog een stuk muur en dat is het. Het huisje van Razia is niet meer dan een hoopje puin. Zij slaapt met haar kinderen in open lucht en heeft geen enkele vorm van beschutting. “We zijn drie dagen geleden teruggekomen”, vertelt Razia, “maar mijn kinderen zijn nog zo klein en we hebben veel problemen. Er is niks meer in ons dorp, we hebben niets: geen huizen, geen onderdak, geen latrines, geen werk.”

Tot nu toe zijn zo’n 50 gezinnen teruggekeerd naar Sevro, andere zijn in het kamp gebleven omdat hun huis nog altijd onder water staat. Razia vertelt hoe zij zich voelde bij haar terugkeer: “Toen we hier toekwamen en ons dorp zagen, begonnen we te wenen, ook de kinderen weenden… Alles is verwoest, het lijkt wel een kerkhof. We hebben geprobeerd voor enige beschutting te zorgen, maar dat valt niet mee en de kinderen huilen omdat ze onder de blote hemel moeten slapen. ’s Nachts zijn er veel insecten die flink kunnen steken.”

Armoede vóór de ramp, schuldenberg na de ramp
Ik vraag hoe ze het geld gebruikt had dat ze van Oxfam kreeg, het was slechts een klein bedrag om die eerste weken door te komen. “Toen ik cash geld kreeg, heb ik dat uitgegeven aan geneesmiddelen en kleding voor mijn kinderen. Maar het was vlug op, ik heb er niet één roepie van kunnen sparen", zegt Razia.

In september had Razia me al verteld dat haar man ziek was en in een ziekenhuis verbleef. Nu is hij weer beter, maar hij is niet bij zijn gezin. “Mijn man is in Karachi. Hij heeft er werk gevonden als arbeider.” Dat is goed nieuws, ware het niet dat het gezin veel schulden heeft. “Hij werkt om onze schulden af te betalen”, zegt Razia, “maar ik weet niet hoe hij dat voor mekaar moet krijgen. We hebben nog zoveel problemen op te lossen, hoe moeten we dat klaarspelen?”

Net zoals duizenden slachtoffers van de overstromingen heeft Razia en haar gezin alles verloren, op enkele schamele bezittingen na. “Het beetje kleding en huisgerief dat we bezaten, is verloren gegaan. En geld hebben we al helemaal niet. Het beetje geld dat we krijgen, dient om onze schulden af te betalen”, zegt zij. Een kans om werk te vinden, is er voor Razia nauwelijks. “Ik ben een meisje uit het dorp, ik ben niet naar school gegaan, ik heb geen diploma.”

Voor mensen als Razia zijn schulden een groot probleem. Miljoenen pachters die vóór de ramp al in diepe armoede leefden, zien zich nu verplicht meer en meer schulden te maken en geld te lenen om aan de wateroverlast te ontsnappen, te voldoen aan hun basisbehoeften en weer een eigen inkomen te vergaren. Dikwijls moeten ze maandelijks tot 10% interest betalen.

Velen kunnen zelfs geen lening meer krijgen omdat ze hun schulden vóór de overstromingen al niet konden terugbetalen omdat hun oogst dit jaar mislukt was. Nu zoveel pachters schulden hebben bij de landeigenaars bestaat het risico dat de armsten in een soort van slavenarbeid belanden.

Samen met haar partner PDI steunt Oxfam de dorpsbewoners van Sevro met geld-voor-werkprojecten voor mannen (puin ruimen in het dorp) en voor vrouwen (gewatteerde dekens maken). Er worden ook hygiënekits en materiaal voor noodwoningen uitgedeeld. Tegelijk zorgt Oxfam voor drinkwater, sanitair en hygiënevoorlichting.

Opgeschreven door Jane Beesley, Oxfam-medewerkster

Meer info:
 Tariq Masood Malik, media en communicatiemedewerker
tel. +92 308 505 2976 — tariq.malik (at) oxfamnovib-pakistan.org