Wereldwijd

In 2002 startte Israel met de bouw van de Muur en dat gaat sindsdien nog altijd door. Deze muur –die meer dan 700 km lang zal zijn binnen enkele jaren- heeft dramatische effecten gehad op de sociaaleconomische situatie van de Palestijnen. Sommigen hebben hun grond hierdoor verloren (of een deel ervan); anderen speelden hun job in Isral kwijt en iedereen moest leren leven met een beperkte bewegingsvrijheid.

Hoe zou iemand zich nog vrij kunnen bewegen, om naar zijn veld te gaan of zijn opbrengst te gaan verkopen, als je 550 controlepunten moet passeren die door Isral werden opgelegd?

Talloze gezinnen zagen hun belangrijkste bestaansmiddelen van de ene op de andere dag verdwijnen. “Dikwijls kan ik niks meer dan wat brood en olijfolie op tafel zetten”, zo vat Azzun Atme, vader van vijf kinderen de situatie samen. Hij woont met zijn gezin in een dorp dat volledig door de Muur is afgesloten.

Voor het eerst wordt op de Westelijke Jordaanoever over voedselonzekerheid en "nieuwe armen" gesproken. In 2006 leefde 65% van de gezinnen hier beneden de armoedegrens.

Project voor voedselzekerheid

Om die problemen te boven te komen en de economische onafhankelijkheid weer op te bouwen, kregen 350 plattelandsgezinnen (of 2.910 personen) die bijzonder kwetsbaar waren, steun voor het opstarten van een project.

Een aantal vrouwen, waaronder weduwen en gescheiden vrouwen, zijn begonnen met het telen van groenten, het produceren van honing en het houden van schapen. Dankzij deze activiteiten kunnen zij de behoeften van hun gezin voldoen zonder dat ze al hun voedsel moeten aankopen. Al deze taken combineren, is niet altijd even makkelijk.

Wie drie ooien krijgt, moet daar extra zorg aan besteden. Eens de lammetjes geboren zijn, dient gewacht te worden tot ze gespeend zijn voordat er yoghurt en kaas kan geproduceerd worden.

De leerling-honingproducenten ontvangen bijenkorven die ze moeten onderhouden en verdelen ten einde deze te vermeerderen. Het verbruik van het gezin is verzekerd en wat overblijft wordt verkocht aan buren en andere dorpsbewoners.

Wie met de groenteproductie start, moet irrigatiekanalen aanleggen, een waterreservoir voorzien, op het juiste moment zaaien en daarvoor een goede plek uitkiezen… en duimen dat alles niet tevergeefs zal zijn door een te grote droogte.

Als alles goed gaat kunnen er tomaten, courgettes, bloemkool en bonen geoogst worden, die het product zijn van de duurzame, biologische landbouw.

Voorwaarden voor succes

De beste manier om de familiale productie te stimuleren, is volgens een Parc-lid het rechtstreeks ter beschikking stellen van materieel, vorming, begeleiding en een goede technische ondersteuning. En dat is waar Oxfam-Solidariteit voor zorgt. "We mogen niet vergeten dat deze gezinnen nog nooit groenten gekweekt hadden, noch vertrouwd waren met de productie van honing of kaas. Vandaag slagen zij er in een eigen systeem van voedselproductie uit te bouwen en dus een begin van autonomie terug te vinden. “

De zes dorpen waar dit project werd gestart – Yasouf, Deir Balout, Qarawat Bani Hassan, Rafat, Azzun Atme en Saniriya – bevinden zich in de zone die het zwaarst getroffen is door de Isralische bezetting. Ze worden steeds meer gesoleerd van de rest van de Westelijke Jordaanoever door de controlepunten, door de Muur en door de kolonies.

Met steun van het Departement Humanitaire Hulp van de Europese Commissie

Oxfam-Solidariteit is verantwoordelijk voor de inhoud van dit artikel, het weerspiegelt niet de standpunten van de Europese Commissie.