[Vakbondsleidster getuigt over sociale onrust bij textielarbeidsters]

Wereldwijd

9 mei 2008

Vakbondsleidster getuigt over sociale onrust bij textielarbeidsters

Vakbondsleidster Phal Saven en honderden andere arbeidsters van de Cambodjaanse textielfabriek Kingsland staken voor betere werkomstandigheden. Een getuigenis.

Kingsland is een textielfabriek in Phnom Penh, de hoofdstad van Cambodja. De kleding die Kingsland produceert, zoals T-shirts en ondergoed, wordt vooral in het buitenland verkocht. De Amerikaanse supermarktketen Walmart is een grote afnemer van de fabriek. De economische troef van Kingsland ligt bij hun heel lage prijzen, helaas gaat dat ten koste van de arbeidsters.

Die arbeidsters zijn al sinds 17 december 2007 in staking voor betere werkomstandigheden. De eigenaar van Kingsland, een zakenman uit Hongkong, respecteert de arbeidswetgeving niet. Vakbonden zijn hem een doorn in het oog; hij weigert dan ook elk gesprek met de vakbondsafgevaardigden. Zijn belangrijkste reactie tot nu toe bestond uit het afdanken van de leiders en een aantal leden van de vakbond, hoewel de Cambodjaanse wet dit uitdrukkelijk verbiedt.

De arbeidsters verzamelen zich dagelijks voor de poort van de fabriek, in de hoop dat er een oplossing uit de bus komt. De vakbondsfederatie C.CAWDU (Coalition of Cambodian Apparel Workers’ Democratic Unions), en partnerorganisatie van Oxfam, helpt hen bij de onderhandelingen en de solidariteitsacties.

Mevr. Phal Saven leidt de vakbond doorheen deze uitputtingsslag. Internationale solidariteit wint aan belang in hun strategie. Als Oxfam-Solidariteit zijn we goed geplaatst om deze mee op gang te brengen.

Phal Saven (39 jaar), vakbondsleidster en moeder van vijf kinderen, aan het woord. (6 maart 2008)

“Ik kom uit de provincie Kandal. Het leven als boerin bracht niet genoeg meer op, financieel rondkomen was erg moeilijk. Op een dag kwam een man in het dorp met de mededeling dat Kingsland arbeidsters zocht. Ik ben onmiddellijk meegegaan. Onze eerste 65 dollar die we verdiend hadden (dat was 1,5 maandloon) moesten we aan deze man terugbetalen.

Het leven is sindsdien eigenlijk moeilijker geworden dan voorheen. De belangrijkste reden is dat we vooral per stuk worden betaald, in plaats van per maand. De prijs per stuk is te laag om voldoende te verdienen om van te leven. Het meeste wat ik ooit verdiend heb per maand is 57 dollar, dat is maar 2 dollar meer dan het minimumloon. Als moeder van een groot gezin heb ik geen tijd om nog meer overuren te kloppen.”

Vakbondswerk:

Meestal wordt ze correct uitbetaald, maar dat is niet zo voor veel van haar collega’s:
“Ik kan mezelf goed verdedigen. Dat heb ik bij de vakbond geleerd. Eerst was ik lid van een andere vakbond, maar die deed niet veel. Ik kwam er achter dat die geld aannamen van de werkgever en ben toen overgestapt naar C.CAWDU. Daar heb ik veel opgestoken: over hoe te onderhandelen en over de arbeidswetgeving. Op die manier leerden we onszelf te verdedigen.”

Het is niet eenvoudig haar collega’s over te halen zich aan te sluiten bij de vakbond, maar ze heeft geleerd zich beter uit te drukken. Met anderen discussiren valt haar nu gemakkelijker. Ze kon 400 arbeidsters overtuigen lid te worden van C.CAWDU. Sommigen houden de boot lang af: ze nemen de tijd om C.CAWDU te observeren en sluiten dan later aan. Maar anderen zijn bang. Ze worden benvloed door de werkgever, zeker degenen die op hogere niveaus werken. Zij verdienen meer en zijn bang hun inkomen te verliezen.

Onwaardige werkomstandigheden:

“De moeilijkheden begonnen toen de arbeidsters in de vakbond hun problemen bespraken en een lijst van overtredingen samenstelden. De belangrijkste klachten gingen over het niet-respecteren van de reglementering op ziekteverlof. Zieke meisjes met een wettig doktersattest werden als ‘afwezig’ geregistreerd en liepen zo hun vergoeding mis. Gedwongen overuren maken, is een ander groot probleem. Als een meisje weigerde op zondag te komen werken, werd ze gedurende een week op “non-actief” gezet, zonder loon. Als straf. Dat maakt het weigeren van overuren erg moeilijk. De meesten onder ons werken zonder vast contract. Normaal hebben we daar recht op als we onze proeftijd achter de rug hebben, maar we krijgen alleen maar tijdelijke contracten."

Geen gesprek mogelijk:

"De werkgever weigerde met ons te onderhandelen, en 19 vakbondsmilitanten werden ontslagen. Toen hebben we klacht neergelegd bij de Verzoeningscommissie. Die besliste in ons voordeel, maar nog wou de eigenaar niet onderhandelen. We staken al sinds 17 december, en onze belangrijkste eis is het toelaten van vakbondsactiviteiten en het opnieuw aanstellen van de ontslagen collega’s.

Iedereen houdt zich nu met de zaak bezig: de ILO (Internationale Arbeidsorganisatie, het ministerie van Arbeid, de Internationale vakbonden,… maar nog houdt die man het been stijf. Onlangs stuurde hij de politie op ons af en reed hij met de bedrijfswagen op ons in. Een aantal van ons belandden in het hospitaal. Hij dreigt er mee de fabriek te sluiten. Maar wij geven niet op, wij gaan door tot het einde.”

Als ze de kans zou krijgen om met de zaakvoerder te onderhandelen, wil Saven vooral benadrukken dat de arbeidsters geen ernstige fouten hebben begaan en dat ze bereid zijn met hem samen te werken in de fabriek. Wat ze aan iedereen wil vertellen, is hoe zij en haar collega’s worden uitgebuit, hoe moeilijk het leven is voor hen, dat de lonen absoluut niet meer voldoende zijn om de stijgende levenskost de baas te kunnen. Dat het zo niet langer kan. Helaas hebben ze geen alternatief: de werkloosheid in Cambodja is erg hoog, werk vinden bij een betere fabriek is aartsmoeilijk.

Wat blijft haar motiveren op door te gaan?

“Ik geloof in rechtvaardigheid en gerechtigheid. Ons gedeelde leed in de fabriek houdt ons nu samen. De wil om dat leed ongedaan maken, de situatie te veranderen: dat maakt ons sterk. Gelukkig zijn er vele vrienden die ons ter hulp komen, niet in het minst de mensen van het C.CAWDU-secretariaat.”

Tot slot doet Saven een vurige oproep om druk uit te oefenen op het bedrijf en het ministerie van Arbeid die de eigenaar tot de orde moet roepen. U kan een petitie ondertekenen op de website van Clean Clothes Campaign.


Steun de arbeidsters van Kingsland in hun strijd voor waardige werkomstandigheden. Uw solidariteit is een grote hulp om de druk op de fabriekseigenaar op te voeren. Teken de petitie hier


Lees meer:
- Kroniek van de staking bij Kingsland
- Onderzoek van C.CAWDU naar de koopkracht en verloning van arbeidsters in Cambodja

Links:
- Beschrijving van C.Cawdu
- Website van C.CAWDU (engels)

Hilde Van Regenmortel

Hilde Van Regenmortel is programmabeheerder voor de regio Zuid-Azi bij Oxfam-Solidariteit, ze was in maart 2008 op werkbezoek bij C.CAWDU.

 
 

Acties en projecten in Cambodja

 

Partners in Cambodja