Noodhulp

Aardbeving Indonesi op 27 mei 2006, zie hier.

Oxfam-personeel schat de schade in die de aardbeving aanrichtte op het eiland, goed beseffende dat de toestand buiten de stad nog niet duidelijk is. De meeste wegen zijn alleen berijdbaar door motorfietsen als de wegen al berijdbaar zijn, wat het inschatten heel moeilijk maakt. Er is een grote nood aan voedsel, maar water stelt minder problemen omdat het het regenseizoen bijna voorbij is en de waterputten en bronnen meestal nog bruikbaar zijn. Het is echter nog heel warm.

Er zijn nog regelmatig aardschokken, die dreigen om de gebouwen neer te halen die al verzwakt waren door de aardbeving.

Getuigenis
Alessandra Vilas Boas, Communicatie Manager voor Oxfam op Indonesi vertelt over de situatie op het eiland: “Het valt moeilijk te beschrijven omdat de situatie zo slecht is. We zijn aangekomen per helikopter en moesten landen op een voetbalveld omdat de meeste wegen zwaar beschadigd waren. Op het eiland gebruikten we motorfietsen om rond te trekken.”

“Reddingswerkers ontdekten nog lichamen onder het puin en overal waren er vernielingen. De meeste mensen waren hun woningen kwijt door de aardbevingen en anderen hadden te veel schrik om terug te keren naar hun huizen.”

De Oxfam-team, bestaande uit personeel afkomstig uit het Idonesische kantoor en het Atjeh-tsunami-team werd aangevuld met 25 mensen van ter plaatse die voor Oxfam werken. Hierbij zijn ook mannen en vrouwen die zullen zich bezighouden met de promotie van volksgezondheid.

Met de veerboot van Medan arriveerden nog meer materiaal: 2.000 dekens, 5.000 porties rijst, 5.000 jerrycans en kleren voor 5.000 mensen, evenals kookgerei, gereedschap en medisch materiaal. Nog meer hulpgoederen werden gestuurd vanuit het Verenigd Koninkrijk, o.a. waterpompen en -tanken en communicatieuitrusting, ter waarde van 500.000 pond. Met het materiaal kan het Oxfam-personeel werken aan het wateraanvoersysteem van de stad.

Samenhorigheidsgevoel
“Er waren veel organisaties in de regio sinds de tsunami en daarom konden veel groepen snel op Nias zijn na de aardbeving,” vertelt Alessandra.

“Aan de ene kant was het goed dat er hier al zoveel organisaties waren om bijstand te geven, maar aan de andere kant zijn er door de ramp op Nias veel dingen bijgekomen om af te handelen en te regelen.... Er heerst hier een sterk samenhorigheidsgevoel. Veel mensen zijn hun familie verloren. Nu gaan ze inwonen bij verwanten of bij andere groepen. Eigenlijk heeft de tragedie nieuwe gemeenschappen doen ontstaan.”