De Oxfam Trailwalker: een onvergetelijke ervaring.

Laaiend enthousiast waren we toen we hoorden dat Oxfam ook in Belgi een Trailwalker zou organiseren. We wilden er meteen bij zijn, al beseften we dat het een grote uitdaging zou worden. Ons Team Fura (Martin, Koen, Patrick en ik) bestond uit vier goed getrainde afstandslopers uit dezelfde club (Furalopers). In het verleden hadden we wel al enkele marathons gelopen, maar 100km is toch nog iets anders!

De voorbereiding

Iedereen had een individueel plan gemaakt om de wekelijkse kilometers geleidelijk aan op te drijven. Het belangrijkste was vooral geen zotte dingen te doen, maar wel regelmatig te trainen en gezond te leven. Koen en ik besloten ook deel te nemen aan het trainingsweekend van Oxfam-Solidariteit. Dit bleek heel nuttig om al een idee te krijgen van het parcours en al eens de typische Oxfam Trailwalker-sfeer te kunnen opsnuiven.

Een week voor de Trailwalker liep Patrick een spierverreking op en moesten we op zoek naar een vervanger. Gelukkig kon onze clubgenoot Geert inspringen. Om aan de nodige fondsen te geraken, organiseerden we o.a. een pastafestijn en een barbecue. We hebben meer dan 2500 euro ingezameld, ruimschoots meer dan de vooropgestelde 1500 euro.

De grote dag

Na een slapeloze nacht in de jeugdherberg in Eupen was het moment eindelijk aangebroken. De sfeer was fantastisch, het weer zat mee, alle supporters waren op post, inclusief de Furalopers en mijn collega’s van State Street, die voor onze bevoorrading zorgden.

De Hoge Venen vormen een prachtige decor en we genoten van het mooie landschap: groene bossen, bruin veengebied en leuke wandelpaden. We zagen zelfs vijf reen voor ons de weg oversteken. Aan de checkpoints zorgden de vele supporters voor luide aanmoedigingen.

Nadat we het hoogste punt van Belgi, de Signal de Botrange voorbij waren, kregen we het moeilijk. Volgens Koen, die de paden tijdens het trainingsweekend verkend had braken de zwaarste kilometers aan...

Toen we onder luid applaus bij het laatste checkpoint aankwamen (na 82 km) was iedereen in extase. We waren op dat moment al negen uur onderweg, maar volgens onze supporters hadden we een voorsprong van meer dan een uur opgebouwd!

Net na de laatste bevoorrading kreeg Geert echter last van maagklachten en duizeligheid. Op een post van het Rode Kruis stonden gelukkig hulpverleners klaar om Geert te verzorgen en de dokter te bellen. Even dreigden we te moeten opgeven, maar na een tijdje voelde Geert zich beter en konden we opnieuw vertrekken.

De aankomst

Even voor de aankomst wachtten onze supporters ons op om de laatste meters samen af te leggen. Even vergisten we ons nog van aankomstplaats, maar dan bereikten we eindelijk de finish! En dat alles in een supertijd: 12u14 !! Nadat we op het podium onze medailles ontvingen van Stefaan Declercq, Algemeen secretaris van Oxfam-Solidariteit, was het hoog tijd voor de nodige verzorging. ’s Avonds hebben we nog even gefeest in de Tennishtte van Eupen om na een korte nachtrust naar Vlaams-Brabant terug te keren.

In 2009 zijn we opnieuw van de partij, met een licht gewijzigd team maar met dezelfde ambities als in 2008: aankomen met vier in minder dan 15 uur. Na de prestatie in 2008 klinkt dat misschien niet ambitieus, maar we zijn er ons van bewust dat het ook slechter had kunnen aflopen. In ieder geval willen we natuurlijk opnieuw voor de nodige fondsen zorgen voor Oxfam-Solidariteit. Een andere wereld. We staan erop!

Erwin Ramaekers