Solidariteit met vrouwen wereldwijd

Robin Hoodtaks Waardig werk Klimaatverandering Voedselsoevereiniteit 2015, de tijd loopt Geweld tegen vrouwen Gezondheid en hiv/aids Vrede en veiligheid Palestina

25 november 2010

Solidariteit met vrouwen wereldwijd

Begin oktober trok beleidsmedewerker voor geweld tegen vrouwen, Veerle De Craene, naar Bukavu in Congo. Ze vervoegde de Belgische delegatie van de Wereldvrouwenmars. Een persoonlijk verslag...

Bukavu, hoofdstad van de provincie Zuid-Kivu in het woelige Oost-Congo. Vandaag is er iets op til in de stad die te vaak geassocieerd wordt met bloedvergieten en conflict. Centrum van alle bedrijvigheid is het atheneum van Ibanda, waar 2.000 deelnemers verwacht worden voor de mondiale afsluiter van het rijkgevulde actiejaar van de Wereldvrouwenmars.

Congolese deelneemsters hebben er twee dagmarsen opzitten
In het imposante gebouw waar de openingsceremonie zal plaatsvinden, ben ik omringd door nationale en internationale delegaties. Bijna alle deelnemers hebben er een lange en uitputtende tocht opzitten. Maar dat bleek niet zo indrukwekkend toen ik later vernam dat sommige Congolese deelneemsters twee dagen en nachten hadden gewandeld om hier te geraken. Daarbij trotseerden zij gevaren van een heel andere orde.

Wanneer ‘la distinguée Première Dame de la République Démocratique du Congo, Olive Lembe Kabila’ de zaal betreedt zwelt het rumoer aan. De openingsceremonie kan beginnen. Het officiële karakter van deze ceremonie is zelden gezien op een treffen van de vrouwenbeweging en het voelt vreemd aan. De woorden van de coördinatrice van de Wereldvrouwenmars maken gelukkig opnieuw duidelijk waar de beweging echt om draait. Eensgezind scandeert een warm gemaakt publiek de slogan “Sol, Sol, Sol – solidariteit met vrouwen wereldwijd”.

Oxfampartners steken Congolese vrouwen een hart onder de riem
De volgende dagen staan ateliers rond de kernthema’s van de Wereldvrouwenmars op het programma: geweld tegen vrouwen, vrede en demilitarisering, openbare diensten en vrouwenarbeid.

Gedenkwaardig is de tussenkomt van Carole, coördinatrice van SOFA, een Haïtiaanse partner van Oxfam-Solidariteit. Haar woorden over het geweld tegen vrouwen in Haïti laten een diepe indruk na bij de aanwezige Congolese vrouwen en mannen. Ze scheppen ook een solidariteitsgevoel tussen de Haïtiaanse en Congolese vrouwen.

Ook Reyna, coördinatrice van AMIFANIC, een vrouwenorganisatie in Nicaragua en eveneens partner van Oxfam-Solidariteit, beklimt het spreekgestoelte en overtuigt de Congolese vrouwen dat ze niet alleen staan in hun strijd tegen het geweld.

Gedenkteken voor de slachtoffers van geweld
Op de vierde dag van het internationaal treffen bevind ik me in een lange colonne met als eindpunt Mwenga, een stadje op vier uur van Bukavu. Langs de kant van de weg worden we begroet door de bewoners van de omliggende dorpen. Zij zijn de vele mensen die schuil gaan achter de harde berichten over het conflict in Oost-Congo dat al vele tientalle jaren aansleept. Op hun spandoeken staan boodschappen van hoop, hoop op een keerpunt.

Wanneer we aankomen in Mwenga zien we honderden mensen die de regen trotseren, in afwachting dat de internationale gemeenschap en de Congolese autoriteiten hun leed eindelijk erkennen. In 1999 werden hier immers veertien vrouwen en een man dagenlang gruwelijk gefolterd en uiteindelijk levend begraven.

De gouverneur geeft een toespraak en roept de aanwezige mannen op om hun vrouwen voortaan te beschermen en bij te staan tijdens het werk op de akkers. Op het einde van de ceremonie legt de minister van gelijke kansen nog de eerste steen van een gedenkteken voor de 15 slachtoffers.

Wereldvrouwenmars, meer dan een vrouwenzaak
Op 17 oktober, de Werelddag van Verzet tegen Armoede, sta ik met de Belgische delegatie aan de start van wat in alle opzichten een historische mars voor Congo zal worden. Rond mij staat een mensenmassa die volgens bepaalde bronnen bestaat uit 25.000 mensen maar het lijkt nog zoveel meer.

Ik zie officiële delegaties die uit de verste streken van het immense Congo naar Bukavu afgezakt zijn. Maar ook een brede waaier van vrouwenorganisaties, verenigingen van schoonheidsspecialisten, moslimvrouwen, marktkramers... Gelukkig is de Wereldvrouwenmars vandaag niet enkel een vrouwenzaak. Heel wat mannen stappen mee op.

Wanneer ik met de Belgische delegatie het eindpunt van een ongelooflijke mars bereik, blijkt de slotceremonie op de “Place de l’Indépendance” al bezig. Ook mevrouw Kabila neemt voor de laatste keer het woord. De stem van de gewone Congolese vrouw en man maakt die dag echter zoveel meer indruk. Een hoopvol signaal voor de toekomst.