Handel

Sfeerbeeld van de actie, Europese wijk Brussel
Voorafgegaan door een orkest trekt een rouwstoet door de straten. Enkele tientallen rouwenden volgen de kist, met dozen tomaten, vissen, kippen, zakken rijst en flessen water in de handen. Voor het Berlaymontgebouw, zetel van de Europese Commissie, plaatsen ze de dozen in de kist. Ze hebben de producten begraven die bedreigd worden door de liberalisering, de opening van de markten en oneerlijke internationale handel, allemaal ondersteund door de Europese Commissie,

De actie werd georganiseerd door een coalitie van Belgische en Europese ngo’s naar aanleiding van de Wereldwijde Actieweek voor Eerlijke Handel, ‘Global week of action on trade justice’, van 10 tot 16 april 2005. Die week zullen 10 miljoen mensen in 80 landen actie voeren voor ‘eerlijke handel, geen vrijhandel.’

Handelsbeleid maakt slachtoffers
De regeringen van de rijke landen moeten hun handelsbeleid, dat gevolgen heeft voor armen en het milieu, veranderen om een einde te maken aan de armoede en om het milieu te beschermen. Het is met name hoog tijd dat de Europese Unie en de Verenigde Staten stoppen met de exportsubsidies voor hun landbouwproducten en dat ze de ontwikkelingslanden toelaten hun grenzen te beschermen om hun eigen markten te beschermen.

Vele boeren in het Zuiden moeten vandaag opboksen tegen de concurrentie van ingevoerde en zeer goedkope producten. Om die concurrentie aan te kunnen gaan, moeten ze hun eigen producten verkopen onder de kostprijs. Vele telers van rijst en tomaten, kippenkwekers en vissers zijn gedwongen om hun activiteiten stop te zetten omdat ze niet meer winstgevend waren. Zonder een reddingsboei, zoals een werkloosheidsuitkering of sociale zekerheid om van te leven of om in de behoeften van hun familie te voorzien. Vandaag zijn er 34 miljoen vissers die minder dan een dollar per dag verdienen. De liberalisering van de visserij zou hun veroordeling zijn.

Anderhalf miljard mensen heeft nog altijd geen toegang tot zuiver water. Met de stijgende privatisering van de openbare diensten, waaronder water, zal de situatie waarschijnlijk niet verbeteren. De bestaansreden van een bedrijf is winst maken, niet de bezorgdheid over de toegang tot water voor iedereen of een redelijke prijs voor water. In Manilla op de Filipijnen en in Conakry in Guinee leidde de privatisering van het water tot een stijging van de prijs met 500 procent op vijf tot zes jaar. In geen geval mag water beschouwd worden als koopwaar.

De deelnemers aan de Wereldwijde Actie voor Eerlijke Handel willen dat er evenwichtige handelsregels komen die bijdragen aan het uitroeien van de armoede. Dat kan gebeuren via handelsregels die opgelegd worden door het Internationaal Monetair Fonds en de Wereldbank.

Bekijk hier de foto’s

Donatienne Coppieters, vertaling Lieve Reynebeau

Meer weten op de site van de Global Week of Action on trade