Bezet Palestijns Gebied

Lees onze Globo van maart 2008 (pdf)

Waar een documentaire over Bulgaarse weeshuizen leidde tot verontwaardiging en solidariteitsacties, kunnen berichten over de Bezette Palestijnse Gebieden amper beroeren. Het lijkt de wereld niet te raken dat miljoenen Palestijnen geen kans op een waardige toekomst hebben, dat hun basisrechten dagelijks geschonden worden, dat een hele gemeenschap ‘de-ontwikkelt’, terwijl de Israli’s moeten leven in een maatschappij van onderhuids geweld en angst.

Een ondraaglijke passiviteit
Al sinds 1947-‘48, toen bij de oprichting van de staat Isral honderdduizenden Palestijnen verdreven werden en hun dorpen vernietigd (de Nakba), wil de internationale gemeenschap niet daadkrachtig tussenkomen. Ook bij de latere oorlogen en de schendingen van het internationaal recht door Isral, blijft het vooral bij verbaal afkeuren en neerpennen van vredesplannen.

Ondertussen blijft Isral de Palestijnse Gebieden bezetten en er kolonies oprichten, terwijl het gestaag verder bouwt aan de Muur. Deze staat grotendeels op de Westelijke Jordaanoever: hij snijdt door dorpen, scheidt boeren van hun land en watervoorraad en kinderen van hun scholen, hij rijt gemeenschappen uiteen en legt de economie lam omdat het schier onmogelijk wordt voor Palestijnen en hun handelswaren om zich te verplaatsen.

De internationale gemeenschap draagt de legale en morele verantwoordelijkheid om zich effectief te engageren voor een rechtvaardige en duurzame oplossing voor het Isralisch-Palestijns conflict, gebaseerd op de principes van het internationaal recht. Oxfam gelooft dat zowel Palestijnen als Israli’s recht hebben op vreedzame co-existentie met garanties voor menselijke veiligheid en binnen erkende grenzen. Oxfam gelooft ook in een tweestatenoplossing.*

De situatie wordt onhoudbaar. Zeker in de Gazastrook. Isral houdt de grenzen al maanden dicht als represaille voor raketaanvallen op Isralische dorpen en laat goederen - ook essentile zaken zoals voedsel, medicijnen of brandstoffen - maar mondjesmaat binnen. Met de blokkade straft Isral een hele bevolking voor de daden van een kleine groep. Collectieve bestraffing heet dat en dit is verboden onder internationaal recht.

De internationale gemeenschap moet haar juridische en morele verantwoordelijkheid opnemen en zorgen dat Isral deze inhumane, illegale blokkade onmiddellijk opheft. Onder het internationale recht is Isral als bezettende macht verantwoordelijk om aan de basisbehoeften van de bezette bevolking tegemoet te komen. De beelden van Palestijnen die aan de Isralische grens uitbraken om in Egypte inkopen te gaan doen, gingen de wereld rond. Deze keer schrokken de mensen wel op, omdat de situatie zo flagrant was.

Nood aan betere informatie
Er is een grote nood aan meer informatie over het conflict. Daarom loopt dit jaar een wereldwijde campagne rond de herdenking van 60 jaar Nakba en 40 jaar bezetting. In Belgi wordt de campagne gevoerd door het Actieplatform Palestina en de Association belgo-palestinienne.

Tal van organisaties, van ngo’s als Oxfam tot vakbonden, zijn lid en engageerden zich. Want ook in Belgi heerst onwetendheid en zijn er vele a priori’s. De massamedia zijn medeverantwoordelijk: ze benaderen het conflict doorgaans vanuit het standpunt van Isral en ze hanteren een gekleurde terminologie. Tegeninformatie is nodig. Daarom wil de campagne zoveel mogelijk informatie zo breed mogelijk verspreiden.

Ook in Isral is nood aan informatie. De Isralische geschiedschrijving vertelt een heel eigen verhaal over de Nakba. Onze Isralische partner Zochrot is uniek in haar manier van werken omdat ze de geschiedenis van het conflict bekend maakt bij de Isralische bevolking. Daarnaast bouwt ze bruggen tussen de Palestijnen en de Israli’s, iets wat vandaag nog nauwelijks voorkomt, noch op het politieke niveau noch op het niveau van de sociale bewegingen. De campagne nodigt Zochrot samen met de Palestijnse organisatie Badil in april uit voor een sprekerstournee in Belgi. (zie pp.4-5 en p.8).

Oxfam-Solidariteit werkt sinds 1980 in de Bezette Palestijnse Gebieden. Door het contact met onze partners beschikken we over informatie uit de eerste hand. Zo zagen we de situatie van nabij evolueren. De armoedecijfers spreken voor zich: tussen ’98 en ’06 steeg het armoedecijfer voor de Bezette Gebieden van 20 naar 31% (cijfers OCHA). Het zijn vooral de burgers, Palestijnen en Israli’s, die dagelijks lijden onder het conflict en dat is onaanvaardbaar.

Een oplossing die het recht respecteert
Een oplossing voor het conflict vereist stappen van beide kanten. De bezettings- en kolonisatiepolitiek van Isral moet stoppen, net zoals de bouw van de Muur,. Maar ook de Palestijnse aanvallen op dorpen en aanslagen moeten ophouden. Ook het vluchtelingenprobleem moet op tafel komen. Isral erkent het recht op terugkeer van de ruim 7 miljoen vluchtelingen niet, hoewel dat opgenomen is in het internationaal recht.

Het debat is gepolariseerd, met veel misverstanden, de emoties lopen hoog op. Zolang Isral het recht op terugkeer van de Palestijnen niet erkent, kan er geen oplossing voor het vluchtelingenprobleem komen. Met deze Globo wil Oxfam-Solidariteit bijdragen aan de campagne ‘60 jaar ontheemd, 40 jaar bezet’. Ook u kan de campagne steunen, op pagina 8 vindt u alvast inspiratie. Want we mogen niet langer blijven toekijken.

Stefaan Declercq,
Algemeen secretaris Oxfam-Solidariteit

Lees onze Globo van maart 2008 (pdf)

* De internationale gemeenschap draagt de legale en morele verantwoordelijkheid om zich effectief te engageren voor een rechtvaardige en duurzame oplossing voor het Isralisch-Palestijns conflict, gebasseerd op de principes van internationaal recht. Oxfam gelooft dat zowel Palestijnsen als Irali’s het recht hebben op vreedzame coxistentie met garanties voor menselijke veiligheid en binnen erkende grenzen.