Wereldwijd

Het Israëlisch beleid op de Westelijke Jordaanoever beperkt de toegang van de Palestijnen tot water en maakt het leven van boeren moeilijk. De recente aankondiging van de Israëlische overheid dat ze de illegale landbouwnederzettingen in het C-gebied en in de Jordaanvallei wil verdubbelen, zal de controle van de nederzettingen over de natuurlijke hulpbronnen enkel verhogen.

C-gebied: ongelijke toegang tot water voor Palestijnen en Israëlische kolonisten

Op de veemarkt in Nablus legt Mohammed, een veehouder en -handelaar, uit waarom hij geen gerst heeft geplant dit seizoen. “De omstandigheden zijn slecht dit jaar, de geiten zijn minder waard dan wat ik erin investeer om ze te voeren. Er was geen regen, dus niemand heeft gerst geplant en nu moeten we voer kopen, maar dat wordt steeds duurder. De prijs van water stijgt ook. Niemand kan al die kosten betalen, dus zijn we gedwongen om de dieren te verkopen aan gelijk welke prijs.”

Mohammed zou beter kunnen omgaan met het gebrek aan regen, als hij toegang zou hebben tot andere waterbronnen. Maar zoals de meeste Palestijnse boeren leeft hij in C-gebied op de Westelijke Jordaanoever dat onder totale Israëlische controle staat. De toegang tot water is er sterk beperkt voor de Palestijnen. Hele delen van het gebied zijn ontoegankelijk wegens de illegale Israëlische nederzettingen met een bijhorende infrastructuur en door de militaire zones.

Israëlische landbouwnederzettingen versus Palestijnse boeren

De Israëlische landbouwnederzettingen in C-gebied bloeien. Ze zijn aangesloten op het waternetwerk en werken vaak met vernuftige irrigatiesystemen. Het afleiden van water van Palestijnse dorpen naar Israëlische nederzettingen heeft de ontwikkeling van waterintensieve teelten gefaciliteerd. In de Jordaanvallei, grotendeels in C-gebied, vind je plantages van bananen, dadels en komkommers, voornamelijk voor export. Palestijnen mogen echter geen infrastructuur zoals waterreservoirs, -putten of -netwerken aanleggen zonder Israëlische vergunningen, en die zijn erg moeilijk te verkrijgen. Infrastructuur die zonder vergunning aangelegd is, wordt door het Israëlisch leger vernield.

Palestijnse veehouders

Uit een Oxfam-bevraging van huishoudens in veehoudersgemeenschappen bleek dat de Israëlische beperkingen op watergebruik de meeste kosten veroorzaakten. Veehouders hebben geen toegang tot water en zijn verplicht om water in tanks aan te kopen, waarvan de gemiddelde kost 3 tot 5 keer hoger is dan water van de waterleiding. Niet alleen zijn ze kwetsbaar door de schommelende prijs van water, maar ook door de prijs van de brandstof, nodig om het water te vervoeren. Bovendien is de kwaliteit van het tankwater slechter, wat gemeenschappen kwetsbaar maakt voor door water overgebrachte ziektes.

Oxfam levert noodhulp aan boeren en veehouders die lijden onder het watertekort in C-gebied: veevoeder en zaden om de grond te beplanten. Dat soort hulp is cruciaal voor het overleven van die kwetsbare gemeenschappen, maar is op zich niet duurzaam. Om hen op lange termijn te steunen, moet de internationale gemeenschap er bij Israël op aandringen dat de Palestijnen toegang hebben tot voldoende water en de eigen waterinfrastructuur kunnen controleren.

Meer info:
 Lees het volledige Oxfam-rapport ‘Hung Out to Dry’ (in het Engels)
 Mehdi Maréchal, Programmabeheerder Midden-Oosten voor Oxfam-Solidariteit, mehdi.marechal(at)oxfamsol.be - 02 501 67 81

Enkele gegevens over C-gebied:
 De opdeling van Palestijns gebied in A-, B- en C-gebieden, met telkens andere bevoegdheden, kwam er in 1995 met het Oslo II-akkoord.
 Over de C-gebieden heeft het Israëlisch leger totale controle. Ongeveer 61% van de Westelijke Jordaanoever is C-gebied, 33% daarvan is een gesloten militaire zone.
 C-gebied omvat 63% van de landbouwgrond van de Westelijke Jordaanoever. De Jordaanvallei ligt hoofdzakelijk in C-gebied.
 In C-gebied leven 300.000 Israëlische kolonisten in 135 nederzettingen en 100 ‘outposts’ en er wonen 150.000 Palestijnen.