Bezet Palestijns Gebied

Stefaan Declercq, Algemeen secretaris van Oxfam-Solidariteit verklaarde: “Het heeft weinig zin meer hulp toe te zeggen indien de donorlanden er bij Isral niet op aandringen om de beperkte bewegingsvrijheid in de Bezette Gebieden te veranderen en de afsluiting van de Gazastrook te beindigen."

"Heel wat regeringen in de wereld zijn gul voor de Palestijnen. Hun hulp is essentieel om de Palestijnse economie op te bouwen en een leefbare staat te realiseren. Maar de donorlanden leggen te weinig kritische zin aan de dag wat het beleid van Isral betreft, waardoor de projecten die zij ondersteunen mislukken. Zij doen kostbare investeringen maar roepen Isral niet ter verantwoording zodat hun inspanningen steeds minder opleveren.”

Hulp n een ander beleid

“Het volstaat niet om gewoon meer geld in Palestina te investeren – de Palestijnse overheid en de internationale gemeenschap moeten de druk op Isral opvoeren, zodat de afsluiting van de Gazastrook stopt en mensen weer naar de Westelijke Jordaanoever kunnen voor zaken. Dat is essentieel om het vredesproces van Annapolis enige kans op slagen te geven.”

Niet alleen moeten de regeringen van donorlanden Isral er mits enige druk toe brengen zijn beleid te veranderen zodat er een leefbare Palestijnse economie kan worden opgebouwd. Ze moeten de Palestijnse Autoriteit ook vragen haar rol te spelen om het isolement van de Gazastrook te beindigen, waarbij ze maximale inspanningen doet om de aanvallen op Isral te voorkomen.

Voorbeelden van ‘mislukte’ hulp als gevolg van de afsluiting van Gaza en de beperkte bewegingsvrijheid:
 sinds juni 2007 heeft het Wereldvoedselprogramma bijna 1 miljoen dollar uitgegeven aan extra transportkosten voor levensnoodzakelijk voedsel.
 het UN Relief and Work’s Agency (UNRWA) heeft daar bovenop nog eens 250.000 dollar aan transportkosten uitgegeven in juni alleen.
 de Europese Commissie besteedt 40% van haar hulp aan transportkosten.
 projecten ter waarde van meer dan 200 miljoen dollar van de UNRWA, de Wereldbank en het Ontwikkelingsprogramma van de VN (UNDP) zijn bevroren.
 bouwprojecten van de UNRWA voor 93 miljoen dollar werden opgeschort. Daarmee hadden bijna 3.500 woningen en tijdelijk onderdak voor 27.000 mensen gebouwd moeten worden. De bouw van drie scholen en drie ziekenhuizen werd eveneens gestaakt.
 12 miljoen dollar aan Franse hulp voor materialen, nodig voor de bouw van een waterzuiveringsinstallatie om de druk op het Beit Lahia waterzuiveringsmeer te verminderen, werd ook gestaakt.

Maher al Najjar, afgevaardigd bestuurder van de Gemeentelijke Watermaatschappij in Gaza, zei: “Negen putten zijn buiten dienst omdat er onderdelen of brandstof ontbreekt en 250.000 mensen krijgen bijgevolg geen water of ze krijgen amper genoeg om te drinken. Als we niet genoeg elektriciteit hebben, wordt het vervuilde water rechtstreeks in zee geloosd. Moet er eerst een catastrofe gebeuren voordat het Isralische leger de onderdelen laat passeren?”

Zo’n 80 % van de Palestijnen is afhankelijk van hulp, het hoogste aantal ter wereld. Als de toestand niet verandert, zal de hulp die tijdens de donorconferentie voor Palestina wordt toegezegd niets bijdragen tot een betere economie of tot de toekomstige staat waarvoor het Palestijnse Hervormings- en Ontwikkelingsprogramma tijdens de donorconferentie voorgesteld wordt.

Mislukte projecten, verwoeste bestaansmiddelen

Volgens de Wereldbank zagen de Palestijnen de voorbije vijf jaren al zo’n 8,4 miljard dollar aan inkomsten verloren gaan als gevolg van de beperkte bewegingsvrijheid, los van de impact op buitenlandse hulpprogramma’s. Jaarlijks gaat al zo’n 2 tot 3% fondsen van het Ontwikkelingsprogramma verloren door de Muur op de Westelijke Jordaanoever.

De strenge Isralische exportbeperkingen hebben het inkomen van boeren in de Gazastrook verwoest. Door het afsluiten van Gaza moesten meer dan 4 miljoen bloemen en 150 ton aardbeien, geproduceerd met de steun van een Nederlands overheidsproject en bedoeld voor de export, vernietigd worden. De recent toegestane, beperkte export via Kerem Shalom, is niet voldoende.

Suhaila Abu Fol, 50, woont in het vluchtelingenkamp Jabalia in Gaza. Hij vertelt: “Mijn zonen zorgden voor de familie maar na de sluiting van de fabriek in juni werden ze werkloos. Vandaag moeten we zien te overleven met de hulp van de VN en we hebben zelfs niet een shekel in huis. Als een van de kinderen me om geld komt vragen, voel ik me verschrikkelijk slecht. Ik heb niets om te geven.”

De terechte Isralische bekommernis voor zijn veiligheid werd door het afsluiten van Gaza hoegenaamd niet weggenomen. Door de restricties voor de humanitaire hulp worden 1,5 miljoen bewoners van Gaza nodeloos gestraft, want het heeft niet belet dat de gewapende Palestijnse groepen raketten blijven afvuren op Isral. Daarom vraagt Oxfam aan de donorlanden dat de beperkingen opgelegd aan de humanitaire hulp, niet als wapen dienen tegen de Palestijnse burgerbevolking.

Voor meer informatie:
Stefaan Declercq, Algemeen secretaris van Oxfam-Solidariteit Tel. 02 501 67 08 — gsm: 0476 46 30 53 — sde (at) oxfamsol.be

FEITEN
 Volgens de Wereldbank heeft de internationale gemeenschap sinds het begin van het Oslo Vredesproces in 1993 voor 10 miljard dollar hulp aan de Palestijnen geleverd.
 UNCTAD rekende in 2007 uit dat de Palestijnse verliezen als gevolg van de beperkte bewegingsvrijheid tussen 2000 en 2005 overeenstemden met 8,4 miljard dollar. De Palestijnse Autoriteit vraagt 5,6 miljard dollar over drie jaar.
 De doorgangen van Gaza werden sinds 2000 heel onregelmatig geopend maar sinds Hamas de leiding overnam in juni 2007 bleven ze permanent gesloten. Sindsdien weigert Isral ze weer te openen. En op 28 oktober voerde Isral bovendien een beperkte toevoer van olie in, als rechtstreeks antwoord op raketaanvallen uit Gaza.
 Meer informatie over de humanitaire situatie in Gaza en over de impact van de beperkte bewegingsvrijheid vindt u op: http://www.oxfam.org.uk/resources/policy/conflict_disasters/bn_palestine.html