Oxfam Pakt Uit

Na de dramatische ervaring krijgen de vrouwen in het centrum psychologische, juridische en medische begeleiding. Wanneer ze er aankomen krijgen ze ook een hygiënisch pakket met o.a. zeep en propere kleding.

Hieronder een getuigenis van de jonge vrouw Tinky die na een verkrachting in haar eigen huis, in het Simelela-centrum werd opgevangen.

Bron: brochure van het Simelela-centrum “Surviving rape. An integrated service for rape in Khayelitsha, South Africa.”

Het verhaal van Tinky

“Het gaat niet om de fysieke pijn. Het gaat om de emotionele pijn. Dat heb ik beseft. Toen ik verkracht werd, namen ze iets van me weg. Ze ontnamen me mijn waardigheid. Ze namen iets af wat ik niet meer terug kan krijgen.

Het was een vrijdag in oktober vorig jaar, ik was thuis met twee vriendinnen, we waren wat aan het spelen met onze gsm. Het was 1 uur ’s nachts en we waren op mijn vriend aan het wachten.

Ik woon alleen in een klein huisje, het is maar één kamer groot. Plots viel het licht uit. We waren bang. “Ik ben bang,’ zei mijn vriendin. “Wees niet bang,” zei ik, “er zal niets gebeuren.”

Maar niemand durfde te gaan kijken wat er met de elektriciteit gebeurd was. We besloten te gaan slapen.

Plots vloog de voordeur open, ingetrapt. Het was zoals in een horrorfilm, ik kon mijn ogen niet geloven. Ik gilde. Twee jongens kwamen binnen en begonnen te roepen. “Bitch!” schreeuwden ze. “Waar zijn jullie gsm’s? We willen de gsm’s!”

Ik was doodsbang. Ik kon niet meer spreken. Ik kroop onder het deken en sloot mijn ogen. Een van de jongens kwam naar me toe. “Sta recht bitch!’” beval hij. Hij trok mijn T-shirt en mijn onderbroek kapot. Ik schreeuwde: “Alsjeblieft, neem wat je wil, maar doe ons geen pijn.” Maar hij duwde me weer op het bed en verkrachtte me. Voor de ogen van mijn vrienden.

Ik kon mijn ogen niet open doen. Ik kon hem niet aankijken. De andere jongen bleef maar roepen. Daarna namen ze onze gsm’s en liepen ze weg. Het gebeurde zo snel dat ik nauwelijks besefte wat er gebeurd was. Het was als een droom, als een nachtmerrie. Het leek alsof ik elders was, niet op deze planeet. Gelukkig wisten mijn vrienden wat te doen. Ze wekten de buren en telefoneerden de politie, die ons naar het Centrum brachten.

Het enige wat ik kon denken was “Waarom ik? Hoe kon mij dit overkomen?” Ik ben goed geïnformeerd. Ik weet welke situaties ik moet vermijden om het risico op verkrachting te verminderen. Ik weet wat ik moet doen. Dus hoe komt het dat het mij overkomen is? En waarom alleen maar mij en niet mijn vrienden? Ik bleef maar denken dat er iets fout was. Misschien als ik niet thuis was geweest, als we vroeg gaan slapen waren, als mijn vriend was langs gekomen,… dan zou het misschien niet gebeurd zijn. Uiteindelijk gaf ik mezelf de schuld. En mijn vriend ook.

Nu is het drie maanden later en mijn vrienden en ik spreken er niet meer over. Ik ben vastbesloten dat het mij niet zal veranderen - ik blijf uitgaan zoals vroeger, en dat ik sterk zal blijven. Ik weet dat het goed zal komen. Maar het is moeilijk. Ik heb gebroken met mijn vriend, ook al is hij een goede man en is hij begripvol. Ik woon nog altijd alleen, maar ik moet ’s nachts het licht aan laten om te kunnen slapen. En ik ben bang van geluiden in de nacht.

Maar ik ben ok.”

Tinky.