Noodhulp

Door de orkaan Nargis zijn tot nu toe wellicht 100.000 mensen omgekomen. Dat dodental zou tot het vijftienvoudige kunnen oplopen, zei Sarah Ireland, regiodirecteur Oost-Azi van Oxfam. “Bij de tsunami vier jaar geleden hebben 250.000 mensen het leven verloren in de eerste uren na de ramp. Het uitbreken van besmettelijke ziekten bleef uit omdat de regeringen van de getroffen landen n de internationale hulporganisaties samen hebben gewerkt om dit te voorkomen. We moeten dat nu ook kunnen doen voor de mensen in Myanmar.”

Het was met een voorzichtig optimisme dat Oxfam de recente verklaring van VN-secretaris Ban Ki-Moon verwelkomde. Deze kondigde aan dat Myanmar meer humanitaire hulpverleners zou toelaten in het land. “Maar echt overtuigd zullen we pas zijn als de hulp effectief bij de mensen geraakt die deze het meest nodig hebben”, aldus Oxfam.

Beperkingen moeten opgeheven worden!

Sarah Ireland: “Meer hulpverleners toelaten is zeker positief, maar het valt af te wachten of zij effectief het rampgebied zullen kunnen betreden. Momenteel ziet het er naar uit dat noch de hulpverleners noch de lokale arbeiders zich vrij kunnen verplaatsen. En het merendeel van de hulpgoederen wordt verspild door problemen met de papierwinkel. Oxfam dringt aan om al die belemmeringen zo snel mogelijk uit de weg te ruimen. Het is een wedloop tegen de tijd!

Op basis van de tsunami in 2004 en de aardbeving in Pakistan van 2005 verwacht Oxfam dat ongeveer 1,5 miljoen mensen, die in barslechte hyginische omstandigheden overleven, het zeer moeilijk zullen krijgen zonder drinkwater, medische verzorging en voldoende voedsel.

Gevaar voor epidemien

Met de dag worden de overlevenden in Myanmar zwakker door een tekort aan voedsel, omdat ze geen onderdak hebben, omdat ze blootgesteld zijn aan de natuurkrachten en doordat ze water drinken dat een grote kans heeft om vervuild te zijn met menselijke en dierlijke uitwerpselen. Hierdoor zijn ze vatbaarder voor het ontwikkelen van cholera, tyfus en shigellose (darminfectie). De laatste twee ziekten komen endemisch voor in de regio. Bovendien zitten veel mensen op elkaar gepakt in de noodopvang. Het risico voor ziekten als mazelen, difterie en longontsteking is hierdoor groter.

Omdat de ondergelopen gebieden ook een broeihaard vormen voor muggen, kunnen er knokkelkoorts- en malaria-epidemien uitbreken. Knokkelkoorts is courant in Myanmar en manifesteert zich meestal tussen mei en oktober. In 1998, 2001-2002 en 2007 heeft het land de grootste epidemies gekend. Ook malaria zal meer voorkomen. De vijf regio’s waar de cycloon is doorgeraasd zijn bij uitstek gevoelig voor het uitbreken van deze ziekten.

Ervaren hulpverleners moeten snel aan ’t werk

Oxfam dringt aan om haar ervaren hulpverleners ter beschikking te kunnen stellen. Zij willen de slachtoffers zonder dralen de nodige basisvoorzieningen bezorgen en voorkomen dat hun leven gevaar loopt.

“Myanmar heeft nu een humanitaire hulpactie nodig in de stijl van die opgezet werd na de tsunami-ramp. Er moeten snel duizenden ervaren hulpverleners en heel veel hulpgoederen en basisvoorzieningen aangevoerd kunnen worden naar luchthavens. Die moeten vervolgens naar ontoegankelijker gebieden gebracht worden via helikopter of via de zee, om de noodlijdende bevolking bij te staan.”

Voor meer info:

 Suarak Glahan in Bangkok: +66 818 553 196
 Ian Woolverton in Bangkok: +1 917 679 0039
 Kristien Vliegen, programmabeheerder Noodhulp bij Oxfam-Solidariteit Tel. 02 501 67 740 — gsm: 0474 88 88 08 — kristien.vliegen (at) oxfamsol.be
 Thierry Dethier, Humanitarian advocacy verantwoordelijke bij Oxfam-Solidariteit Tel. 02 501 67 42 — gsm: 0497 45 18 31 — thierry.dethier (at) oxfamsol.be

Wat Oxfam doet

Langzaam maar zeker maakt Oxfam zich klaar om hulp te kunnen bieden. Onze lokale partners bieden al hulp. Ze kunnen ongeveer 185.000 slachtoffers bereiken die dakloos werden en voorlopig in kloosters, scholen en tijdelijke opvangkampen verblijven (zie foto).

In de eerste plaats moeten de slachtoffers kunnen beschikken over drinkwater. Daarom wordt het in eerste instantie met tankwagens aangevoerd en verdeeld via centrale waterplaatsen in de dorpen. Daarnaast worden ook waterpompen geleverd en waterpompen hersteld. Ook onderdak wordt dringend. Oxfam levert zeilen en steunt de verdeling van rijst, olie, koeken, noedels, eerstehulpkits, dekens, kaarsen, zout en basisgeneesmiddelen.

Het is essentieel dat nu al aan de toekomst gedacht wordt, want veel van deze getroffen gemeenschappen leefden van de visvangst en de landbouw. Zij hebben al hun bestaansmiddelen zien verloren gaan. De komende zes maanden zal Oxfam haar partners in de delta steunen en erop toezien dat de noden van de bevolking aan werktuigen, zaden, meststoffen enz. zo goed mogelijk beantwoord worden om te vermijden dat de volgende zaaiperiode gemist wordt.

Van waar de schatting van 1,5 miljoen mogelijke doden?

Oxfam schat dat het leven van anderhalf miljoen mensen in gevaar is indien de hulpverleners niet tot in de zone kunnen geraken waar de cycloon heeft toegeslagen.

Daarvoor baseerde Oxfam zich op het aantal dodelijke slachtoffers dat tot nu geteld werd in Myanmar en dat is wellicht meer dan 100.000. Het berekende dat dit aantal zou vermenigvuldigd worden met 15 indien er de komende weken en maanden geen hulp komt.

Andere factoren zoals de buitentemperatuur, de waterkwaliteit, de kwaliteit van de voeding die de bevolking voor de ramp ter beschikking had en het aantal mensen dat vaccinaties kreeg tegen ziekten als polio spelen ook een rol.

Een van de grootste gevaren schuilt in het uitbreken van cholera. Wat de hulpverleners van Oxfam en de andere hulporganisaties zorgen baart, is dat vaccinatie tegen deze dodelijke ziekte pas mogelijk wordt nadat de ziekte uitgebroken is. Er bestaan veel verschillende stammen van de ziekte en voor elke stam moet een passend vaccin gevonden worden.

Door een gebrek aan hulp en medische bijstand aan de getroffen bevolking is het gevaar niet denkbeeldig dat expertise ter plaatste afwezig is en het uitbreken van cholera dus niet op de gepaste wijze kan aangepakt worden.