Noodhulp

De single "Living Darfur" van Mattafix zegt het helemaal: de mensen in Darfour hebben vrede nodig en wel nu! Daarom moeten de regeringen dringend werk maken van een staakt-het-vuren, van vredesgesprekken en van een vredesmacht om de bevolking in de regio te beschermen.

Mattafix bezocht de vluchtelingenkampen op de grens van Darfour en Tjaad waar de afgelopen 4 jaar meer dan 200.000 mensen de dood vonden. Vele andere internationale beroemdheden werkten mee aan de video. De zanger van Mattafix, Marlon, die meerdere dagen in de kampen verbleef, zegt in de video: "Het is moeilijk om de schoonheid te beschrijven van de mensen die we ontmoet hebben of te verwoorden hoe groot hun lijden is. Ik hoop dat onze song zal laten zien hoe vastberaden en hoopvol zij ondanks alles zijn om de terreur te vergeten en weer gewoon te leven. Wij moeten hun stem luid laten weerklinken. We moeten zeggen dat het genoeg is nu, meer dan genoeg."

De single Living Darfur wordt verspreid door EMI en kan online aangekocht worden. De opbrengst van deze single gaat o.a. naar Oxfam. Voor de realisatie van de single, de video en deze reis verleenden diverse artiesten hun medewerking. Zo ook Mick Jagger.

Dagboeknotities: de stem van een vrouw

In september bezocht Mary Robinson, gewezen presidente van Ierland en VN-Commissaris voor mensenrechten het Oosten van Tjaad, samen met Bineta Diop, stichtster en hoofd van Femmes Africa Solidarit, met Asha Hagi Elmi Amin, lid van de overgangsregering in Somali en activiste voor vrouwen- en kinderrechten en met andere internationale persoonlijkheden. Zij wilden praten met de slachtoffers van de aanslepende oorlog in de regio. Deborah Scroggins, auteur uit Soedan, hield tijdens de reis een dagboek bij. (1)

"Iedereen heeft wel iets gehoord over de toestand in Darfour maar weinigen weten dat de oorlog uitgebreid is naar buurland Tjaad en naar de nabijgelegen Centraal Afrikaanse Republiek. Het voorbije jaar werden duizenden mensen in Tjaad gedood of verjaagd uit hun woning. Daarnaast zijn talloze vluchtelingen uit Darfour de grens overgestoken sinds 2004. Ze wonen er in 12 vluchtelingenkampen maar de situatie wordt stilaan hopeloos.

De toestand in de regio kan enkel beter worden als er vrede komt in Darfour. Daarom hebben Mary Robinson en haar groep getuigenissen ingezameld bij de bevolking. “Wij zijn naar de regio gegaan om de stem van vrouwen uit Tjaad en Darfour te horen. We nemen hun verhalen terug mee naar Europa en Amerika om ze luid te laten weerklinken in de wandelgangen van de macht", zei Mary Robinston.

De vluchtelingen in de kampen vragen beter voedsel en beter onderwijs voor hun kinderen, maar ze vragen vooral vrede. We hebben met de mannelijke leiders van de kampen gesproken, met de jongerenorganisatie. We hebben geluisterd naar de vrouwen van een zelfhulpgroep die het slachtoffer werden van plundering, moord en geweld, van verkrachting en verstoting door hun echtgenoot... "Geef ons een stem", vragen ze. "Geef ons een stem".

Terug in Europa organiseert de delegatie van vrouwen een persconferentie in Parijs, Berlijn en Londen. Dan is de trip voorbij maar het resultaat is er: er wordt een vredesmissie voor Tjaad in het vooruitzicht gesteld. De Europese ministers van Buitenlandse Zaken zijn het eens om een vredesmacht van 4.000 soldaten naar Tjaad te sturen. En de Soedanese regering stemt in met een staakt-het-vuren voor de periode van de vredesonderhandelingen die deze maand in Tripoli zouden plaatsvinden.

Eind september herhaalde Brits premier Gordon Brown tijdens een Labourcongres: "Wie kan onberoerd blijven bij het verhaal van de moeder in Darfour die haar twee jongste kinderen verstopte voor de rebellen om hun leven te redden? Ze rende terug naar haar dorp waar ze haar man en oudere zoon vermoord aantrof. Daarop werd ze herhaaldelijk verkracht door de Janjaweed... Haar getuigenis raakt je in je diepste zelf en dwingt ons politici om daden te stellen."

Mary Robinson is er dus wel degelijk in geslaagd de stem van de vrouwen uit Tjaad in de hoogste machtsregionen te laten weerklinken. Enkel de tijd kan uitwijzen of de machtigen nu ook echt aan het werk zullen gaan."

((1) Deborah Scroggings werkt aan een boek over vrouwen en de oorlog tegen terrorisme. Haar eerste boek, Emma’s War, (Pantheon, 2002) vertelt het verhaal van Emma McCune, een Britse hulpverleenster die met een Soedanese rebellenleider huwt. Het werd bekroond en vertaald en wordt binnenkort verfilmd. Deborah Scroggings ontving meerdere prijzen voor haar journalistiek werk. Zij werkt voor Vogue en The New York Times Magazine en voor andere publicaties.