Overstroming Pakistan

Jane Beesley

We vertrekken vroeg in de ochtend, het is amper 6 uur maar toch is het al erg warm. We zijn onderweg naar een kamp in enkele schoolgebouwen, waar Oxfam geldmiddelen zal bezorgen aan de slachtoffers van de overstroming. Onderweg zien we mensen die gewoon naast de weg leven of in een soort van tentenkamp, het is meteen duidelijk dat zij alles verloren hebben.

Geld nodig om eten te kopen voor de kinderen
In de school die we bezoeken wonen ongeveer 360 gezinnen. Elk gezin zal een cheque van 5.000 Rupees (45-48 euro) krijgen waarmee ze de komende twee tot drie weken verder kunnen. Ik ontmoet er Raiza, een tengere vrouw van 21 jaar, die zich grote zorgen maakt over haar kinderen… “Ze zijn totaal verzwakt omdat we niet genoeg te eten hebben.” Voor we vertrekken komt ze nog even langs met de kinderen om ons te bedanken. Zij zal het geld vooral gebruiken om voedsel voor hen te kopen.

In elk kamp worden we hartelijk ontvangen. Zelfs al hebben de mensen amper iets te eten, toch vinden zij dat ze iets met de bezoekers moeten delen. Omdat ik het warm heb, lenen ze me een zelfgemaakte waaier om me wat koelte toe te wuiven. Weigeren helpt niet, want tenslotte zijn we toch hun gasten…

In het schoolgebouw leven de mensen zeer dicht opeengepakt. Erg comfortabel of aangenaam is het niet. Er zijn duizenden vliegen en de meeste kinderen hebben schurft, lijden honger of zijn ziek, in vele gevallen gaat het om diarree. We horen dat het geld dat Oxfam ter beschikking stelt vooral gebruikt wordt om voedsel en geneesmiddelen te kopen, dokterskosten te betalen of een lening af te betalen die de mensen nodig hadden om tot in het kamp te geraken.

Geen tijd om uit te blazen voor hulpverlening
Alle Oxfam-medewerkers draaien lange dagen, tot middernacht zijn ze in de weer, de hitte en vochtigheid maken het niet makkelijk, er is vrijwel geen plekje voor jezelf te vinden want de kantoren worden ook gebruikt om in te slapen.

Sindh staat al vier weken onder water en de medewerkers krijgen geen tijd om uit te blazen. Iedereen weet dat de nood groot is en de hulp hoogdringend. Zalynn ziet het zo: “Hoe kunnen wij klagen als je vaststelt hoe de slachtoffers dag in dag uit opeengepakt in een kamp moeten leven bij 45°C?

De mogelijkheden om hulp te bieden zijn weliswaar beperkt maar toch kunnen we de leefomstandigheden van de gezinnen verbeteren, ervoor zorgen dat de mensen gezond blijven en zelfs steun bieden aan mensen die weer naar huis zouden kunnen. Maar er is enorm veel geld nodig om alles te bekostigen.

Jane Beesley, Oxfam humanitair programma in Pakistan

Steun voor de Pakistaanse economie
Op 17 september 2010 beslisten de Europese staatsleiders tijdens een Europese top om de invoertarieven voor Pakistan tijdelijk te verminderen.
Elise Ford, hoofd van het Oxfam-EU-kantoor in Brussel zei: “De Europese leiders hebben getoond dat voldoende politieke wil in dergelijke noodsituatie, waarbij 20 miljoen mensen getroffen zijn, werkelijk het verschil kan maken. Deze extra steun voor de Pakistaanse economie geeft het land een kans om binnen niet al te lange termijn deze gigantische ramp te boven te komen.

Al vóór de ramp was Pakistan arm en er heerste veel voedselonzekerheid. Nu zijn diverse economische sectoren zwaar getroffen, waaronder de landbouw die 25% van de economie uitmaakt en die werk bezorgt aan 50% van de actieve bevolking.

Volgens de Pakistaanse overheid zal de schade oplopen tot ongeveer 15 miljard dollar of 10% van het BNI van Pakistan. De schade aan de infrastructuur (wegen, elektriciteitscentrales, telecommunicatie, dammen en irrigatiesystemen, scholen en ziekenhuizen) zal oplopen tot 10 miljoen dollar. (Bron: http://makanaka.wordpress.com/2010/...

Momenteel helpt Oxfam 1 miljoen slachtoffers.
Een van de teams bevindt zich in Hyderabad (in het zuiden van de provincie Sindh) waar de noden in kaart gebracht worden en de hulpverlening verder wordt opgedreven. Jane Cocking, humanitair verantwoordelijke van Oxfam, zei: “Wij vragen ons iedere dag opnieuw af of we wel genoeg doen? Kunnen we meer doen? Alle humanitaire organisaties moeten zich die vraag durven stellen. We zullen allemaal werkelijk tot het uiterste moeten gaan als we deze nog toenemende crisis het hoofd willen bieden.”