Overstroming Pakistan

Ook vandaag is het ondraaglijk warm en vochtig. We zien hoe de Oxfam-latrines in het kamp bijna klaar zijn voor gebruik. Ze werden op een bakstenen platform geplaatst boven het waterpeil; trappen en een leuning moeten ervoor zorgen dat kinderen, ouderen en gehandicapten er ook gebruik kunnen van maken.

Als we verder lopen komt een vrouw ons vragen of we schoenen voor haar hebben. Ze is blootsvoets en haar voeten zijn gezwollen. Ze voert ons mee naar haar tent waar nog acht andere mensen verblijven. Binnen staat slechts een gammel bed waar een van de volwassenen die ziek is uitrust. De rest moet op de grond slapen want een slaapmatje is er niet.“Misschien kan iemand ons iets bezorgen om op te slapen”, vraagt ze.

Zelfs hun waardigheid zijn ze kwijt
Voorbij een rij tenten ontmoet ik een groepje mannen. Ali Khan vertelt over de plaats waar hij vandaan komt. “Het water reikte er hoger dan een volwassen man”, zegt hij. Zijn beschrijving stemt tot nadenken. “Wij hebben niets meer, zelfs geen cent om een snoepje te kopen voor onze kinderen.”

Withal Brunei vertelt dat hij een gelukkig leventje leidde vóór de overstromingen. Hij benadrukt dat hij vroeger nooit iets moest vragen aan iemand anders. Nu klampt hij gelijk wie aan met de vraag om te helpen. “Er is niemand die ons een beetje hoop kan geven.” De mensen hebben niet enkel veel materieel verlies geleden, ook hun waardigheid zijn ze kwijt.

Een baby huilt om zijn moeder. Tevergeefs...
Terwijl ik met Ali en Withal sta te praten, valt mijn blik op een man die achter hen staat. In zijn armen draagt hij een huilend kind. Zodra het kan komt hij dichterbij want hij wil absoluut zijn verhaal vertellen. Als Shari Mohammed spreekt, is iedereen plots stil, behalve Shakat, zijn kindje dat amper een jaar is. Het huilt.

“Mijn vrouw is er niet meer, het water heeft haar meegevoerd en ik ben alleen achtergebleven met vier kinderen. Zij is verdronken en ik heb niets meer. Shakat heeft moedermelk nodig maar er is zelfs geen gewone melk, hij huilt om zijn moeder en ik kan niets doen…”

“We hebben niets te eten. Vroeger hadden we buffels, koeien en geiten maar nu is alles weg. Al onze huisraad is verdwenen. Het water heeft ons hele leven verwoest. We waren arme mensen en nu rest ons niets meer.” Eens uitgepraat, staat hij opnieuw recht en verlaat ons. Maar zijn verhaal blijft hangen…

De hulp mag niet stilvallen
Hier zijn zovele mensen, elk met hun eigen hartverscheurende verhaal. De noden zijn talloos en er moet snel veel gedaan worden. Nochtans begint de internationale hulp te tanen. 21 miljoen mensen zijn het slachtoffer geworden van deze overstromingen. Hoe kunnen we mensen als Ali, Withal en Shari de rug toekeren? We moeten hen de hand reiken en ondersteunen zodat zij hun waardigheid terug vinden en hun leven weer kunnen opbouwen.

Jane Beesley, humanitair medewerkster van Oxfam in Pakistan.

De VN roept de rijke landen op om meer te doen
Op 17 september vond in New York een speciale zitting plaats van de Verenigde Naties om de hulp voor Pakistan beter af te stemmen op de reële noden. Op dat ogenblik was slechts 37% van de fondsen beschikbaar die nodig zijn om de behoeften aan drinkwater en sanitaire voorzieningen te beantwoorden.

Secretaris-generaal Ban Ki-Moon riep op om een bedrag van 2 miljard dollar vrij te maken voor Pakistan. Een aantal landen waaronder Groot-Brittannië, Spanje, Duitsland en Iran beloofden bijkomende hulp. Ook België deed een extra inspanning en zal in totaal zes miljoen dollar ter beschikking stellen.

Waarvoor ook uw hulp nodig is
 De omvang van de ramp is enorm. Meer dan 20 miljoen mensen werden getroffen. Meer dan 1,8 miljoen huizen is beschadigd of vernietigd, miljoenen stuks vee gingen verloren, de oogsten zijn vernietigd en het nieuwe plantseizoen dreigt ook gemist te worden omdat de gronden niet beschikbaar zijn.
 De voorbije weken is het aantal gevallen van acute diarree en huidaandoeningen verdrievoudigd; er zijn vier keer zoveel luchtweginfecties vastgesteld.
 Honger wordt een groot probleem: 40% van de gezinnen in de overstroomde gebieden heeft zijn voedselreserves verloren. In de getroffen zones kwam al veel ondervoeding voor; als gevolg van de acute diarree dreigen nu vooral kinderen ernstig ziek te worden.

Wees solidair met de slachtoffers zodat zij een menswaardig bestaan kunnen opbouwen, hun kinderen kunnen voeden en naar school sturen, toegang hebben tot basisvoorzieningen en weer kunnen bijdragen tot een duurzame landbouw en een sterke economie.