Tsunami

Maar Neela krijgt een eigen plek om te wonen. Daarvoor zorgde een comit van twee lokale organisaties, de Free Trade Zone vakbond en het Women’s Center. De eerste is een vakbond voor arbeiders, de tweede een vereniging die de rechten van arbeidsters in de textielindustrie behartigt en die sensibiliseert rond vrouwenrechten. Beide organisaties werken sinds lange tijd samen. Na de tsunami werden ze gemobiliseerd om arbeiders en hun familie te helpen, ook arbeiders die geen vakbondslid waren. Ze organiseerden eerst voedselhulp en geldinzamelingen. Vlug werd hun duidelijk dat de slachtoffers vooral een eigen woonst nodig hadden. Daarom richtten ze een woningcomit op. Kort na de ramp bezocht Kristien Vliegen, projectbeheerder bij Oxfam, de lokale organisaties in het getroffen gebied. Zij onderzocht het projectvoorstel voor woningen. Was het conform met de werking van Oxfam? Welk budget was nodig? Hoe werden de bestemmelingen voor de woning geselecteerd, hoe werd de bestemmeling en de gemeenschap bij de woningbouw betrokken? Hoe gebeurde de keuze van aannemer en werklieden?...

Waarom is een eigen huis zo belangrijk. Thibaut Hanquet, tsunami programmaverantwoordelijke bij Oxfam: “Zolang iemand een voorlopig onderkomen heeft, blijft die persoon zich afhankelijk voelen. Hij of zij blijft afwachten en kan geen plannen maken. Er is geen toekomstperspectief.” “Een jonge vrouw in Sri Lanka kan pas trouwen als ze een eigen huis heeft,” vertelt Neela. “Ik ben al 42 jaar, voor mij was het niet zo belangrijk. Voor mijn kinderen wel. Nu weet ik dat zeker n van mijn dochters zal kunnen trouwen. Wij hebben een huis van steen, met een woonkamer, keuken, badkamer en twee slaapkamers, met elektriciteit en waterleiding.” Thibaut Hanquet: “Oxfam heeft besloten dit project te steunen, financieel maar ook met onze expertise inzake organisatie, budgetbeheer, samenwerking met de overheid en de lokale ngo’s. Aanvankelijk was het plan 30 woningen te bouwen, vlug bleek dat er zeker 100 nodig zijn. En 6 maanden na de tsunami is duidelijk dat nog meer woningen zullen moeten gebouwd worden. Mijnheer Ayathurai, verantwoordelijke van het woningbouwcomit: “Er werd een modelwoning van betonblokken met een zinken dak ontworpen. Het comit heeft met de bestemmelingen het ontwerp bekeken en aangepast, aan hun behoeften en leefgewoonten maar ook aan het terrein en het klimaat. Zo werden de plafonds verhoogd, om voor meer luchtcirculatie te zorgen. We hebben ook een vraag gekregen om de huizen te bepleisteren. Dat zullen we nu met het comit bekijken.”

Een tussentijdse evaluatie Thibaut Hanquet: “In elk gezin dat een woning krijgt, werkt iemand mee aan de bouw. Zo is het gezin echt betrokken bij dit project en kunnen problemen snel gemeld worden. Die persoon wordt betaald voor zijn arbeid. De eerste steen werd gelegd op 15 mei, een maand later waren 6 woningen klaar. Onze evaluatie is positief . Toch hebben we ook vragen: hoe zal een gemeenschap reageren op zo’n nieuwe woning, mt sanitair en elektriciteit? Zal de eigenaar de water- en stroomfactuur kunnen betalen? Of zal de gemeenschap toch terug water uit putten halen? Krijgen slachtoffers waarvan de woningen slechts deels verwoest waren ook hulp? Neela is gelukkig met haar nieuwe huis, zij kan nu aan de toekomst van haar kinderen werken, vele duizenden wachten nog... De wederopbouw en de rehabilitatie zal nog vele jaren duren. Het volstaat niet de vroegere situatie te herstellen, Oxfam werkt aan een reconstructie met een meerwaarde.

Oxfam werkt samen met partners in India, Indonesi, Andaman en Nicobar, Nias en Sri Lanka. De komende jaren zal zo’n 250 miljoen dollar besteed worden aan hulp. De activiteiten bestaan uit: woningbouw, cash for work-programma’s, voorzieningen voor water en sanitair, volksgezondheid en preventie, kleine landbouwprojecten, herstel van vissersboten, programma’s voor vrouwen. Het verhaal van Neema is er een van vele.

Meer informatie over Oxfamprojecten in Zuidoost-Azi:

Thibaut Hanquet, tsunami projetbeheerder bij Oxfam-Solidariteit,

tha@oxfamsol.be, tel. 02-501 67 72