Tsunami

(5 augustus 2005)

De becak, een soort gemotoriseerde driewieler, is gestopt bij de woning die dienst doet als kantoor van PERTISA. Het huis heeft geen uithangbord of vlag waardoor het zou opvallen tussen de andere woningen in deze smalle straat van Banda Atjeh. De pas in rood en groen geverfde becak die onder een afdak staat, trekt wel de aandacht. PERTISA is een organisatie voor becakbestuurders. Nadat ze alles kwijtraakten ten gevolge van de tsunami plegen zij hier samen overleg.

Volgens mijnheer Tarmizi hebben 300 chauffeurs het leven gelaten bij de vloedgolf. 300 anderen raakten hun woning en hun voertuig kwijt en daarmee ook alle andere bestaansmiddelen want dat voertuig was hun enige en belangrijkste werkinstrument. De meeste van hen verblijven zovele maanden na de tsunami nog altijd in barakken, zonder enige vorm van inkomen.

Werk en hoop voor de chauffeurs

Binnen een drietal maanden zullen 60 chauffeurs, met de hulp van Oxfam en PERTISA, kunnen beschikken over een becak die ze via een roterende lening’ kunnen afbetalen. Elke chauffeur zal een overeenkomst tekenen met de organisatie en met Oxfam om de 15 miljoen roepie die het voertuig kost (ong. 1.200 euro) geleidelijk aan terug te betalen. Dit bedrag - per dag ongeveer 21.000 roepie (1,7 euro) - wordt direct terug genvesteerd om nog meer motorvoertuigen aan te kopen.

“De bestuurders vormen een gemeenschap op zich die na de ramp nog hechter geworden is. Daarom zijn we nogal gerust dat de terugbetalingen niet zullen schorten”, zegt M. Tarmizi. Elke chauffeur weet dat zijn dagelijkse bijdrage een betere kans op een inkomen en hoop op een terugkeer naar de normale gang van zaken vertegenwoordigt.

Motor voor de lokale economie

Tarmizi en Sabri hopen dat alle chauffeurs die lid zijn van hun organisatie op de duur over een eigen voertuig zullen beschikken. Beide vrienden hebben de eerste 60 begunstigden uitgekozen volgens een zeer eenvoudig criterium: de omvang van de ellende die de chauffeur heeft meegemaakt en de graad van vernieling in hun gebied. Tarmizi is 32, hij verloor zijn moeder, zijn zuster en zijn broer door de tsunami. Penayung, de buurt waar hij woonde, is volledig verwoest. “Door geld in de lokale economie te pompen, dragen we bij tot de wederopbouw van onze gemeenschap”, zegt hij. “Voor vele chauffeurs is dat de enige bron van inkomsten, vooral als ze vroeger geen ander werk hebben gedaan.”

Deze vorm van financiering werd al voor de tsunami gestart door Sabri, een verantwoordelijke van de Stichting voor becakchauffeurs. Via een lokale ngo, YDUA, die in Sabang gebaseerd is had hij horen sproken over de samenwerkingsverbanden met Oxfam.

Tamrizi en Sabri zijn lid van de Stichting PERTISA.

Credit: Manasi Rajagopalan, Oxfam GB