Bezet Palestijns Gebied

Mijn kinderen zijn in drie weken niet buiten geweest. Mijn zus wil haar huis niet verlaten; ze is nog altijd bang dat er iets verschrikkelijks zal gebeuren zodra zij de deur uit komt. Sinds het staakt-het-vuren heeft ze haar kinderen aangemoedigd om terug gewoon in hun bed te gaan slapen. Maar de volgende morgen vond ze hen in een hoopje dicht tegen elkaar in het midden van de woonkamer, zoals ze dat de voorbije drie weken hadden gedaan. Het zal weken, maanden of zelfs jaren duren om de wonden te helen die dit conflict geslagen heeft.

Ik weet niet of ze nog leven

Ik heb nog altijd niet al mijn vrienden kunnen bereiken, ik weet niet of ze in leven zijn. Vandaag ben ik het langst buiten geweest sinds het begin van het Isralische offensief in de Gazastrook. Er waren veel mensen in de straten die allemaal voorzichtig voortbewogen.

Er is weinig voedsel beschikbaar op de markt en de prijzen zijn te hoog voor de meeste mensen. Nu de banken eindelijk weer open zijn, staan er ellenlange rijen te wachten om geld af te halen en hun schulden van de voorbije weken af te betalen aan begripvolle handelaars.

Ik heb mijn dag doorgebracht in VN-scholen, waar tienduizenden daklozen hun intrek hebben genomen. Ik was daar om Oxfam te helpen met het verdelen van water. We bereiken dagelijks meer dan 60.000 mensen in de Gazastrook.

De meeste mensen waarmee ik sprak, hebben bij hun terugkeer hun huis vernield aangetroffen, al hun bezittingen en herinneringen liggen begraven onder een berg modder. Het zijn huizen waar ze jaren aan gewerkt hadden. Wie zal het verlies van deze mensen compenseren? En wat met diegenen die familieleden verloren hebben? Een cheque zal de doden niet terugbrengen.

We zijn allemaal depressief en boos

Deze drie horrorweken hebben hun sporen achtergelaten in de gezichten van de mensen; de angst staat nog steeds in hun ogen te lezen.

Ik ben uitgeput en depressief, dat zijn we allemaal. We zijn ook boos. Als burgers voelen we ons collectief gestraft voor een misdaad die we niet begaan hebben.

Meer dan 1.300 Palestijnen werden gedood, bijna een derde van hen waren kinderen; deze cijfers zullen nog stijgen wanneer reddingwerkers meer lichamen zullen vinden. Er zijn 5.400 gewonden, ontelbare daklozen, gehandicapte en getraumatiseerde mensen… Wat hebben we gedaan om dit te verdienen?

Ik bedacht vandaag dat de meeste Europese gevangenen meer hebben dan wij hier in de Gazastrook: ze krijgen drie maaltijden per dag, ze hebben altijd elektriciteit, schoon water, een tv… Zij hebben misschien hun vrijheid niet, maar dat is de straf die ze kregen voor het begaan van hun misdaden. Ik vraag nogmaals, welke misdaden hebben wij als burgers begaan om zo brutaal te worden gestraft?

Gewoon naar de markt kunnen gaan...

We hebben tijd nodig zodat we kunnen rouwen om onze doden, om weer recht te staan en verder te gaan. De wereldleiders, die dit hadden kunnen stoppen, moeten nu voor ons opkomen en ons helpen terug een waardig leven te leiden. De grenzen van de Gazastrook moeten worden opengesteld zodat de humanitaire hulp bij de mensen geraakt die het nodig hebben; voedsel, bouwmateriaal en mensen moeten toegang hebben tot de Gazastrook.

Voor onze toekomst vragen we niet om naar de maan of naar Hawa te reizen, we vragen simpelweg om naar de markt te kunnen gaan en daar voldoende voedsel te vinden, om schoon water te hebben, om veilig te leven en niet afhankelijk te zijn van humanitaire hulp om te overleven.

We willen ons land kunnen verlaten zonder weken van vernedering te moeten ondergaan die uiteindelijk toch leiden tot een weigering. We vragen alleen om onze basisrechten te respecteren.

(foto: Een dakloos Palestijns meisje zoekt onderdak in een uitgebrande VN-school die de dag voordien werd gebombardeerd en waar twee kleuters werden gedood. 17 januari, Beit Lahia, Gaza. Adid Katib/Getty Images)