Bezet Palestijns Gebied

“In deze oorlog hebben twee van mijn collega’s het leven verloren. Ik werkte dagelijks met hen samen, zij waren ook mijn vrienden geworden. Hun dood deed me beseffen dat het leven broos is. Andere collega’s hebben het overleefd maar bij hen werden een aantal ledematen geamputeerd. Ik heb geluk gehad, ik raakte ook gewond maar mag mezelf gelukkig prijzen vergeleken met hen.

“Ik moest liegen tegen mijn kinderen”

Behalve het verlies van die vrienden waren het ook harde weken op familiaal vlak. Ik was maar twee of drie uur per dag thuis bij mijn vrouw en kinderen. Telkens wanneer ik wegging, waren ze ervan overtuigd dat ze me niet meer zouden weerzien. En als ik er was, moest ik liegen tegen mijn kinderen. Ze vroegen me voortdurend wat ze moesten doen als Israëlische soldaten het huis zouden binnenvallen, waar ze zich dan konden verstoppen...

Ik kon hun niet zeggen dat geen enkele plaats veilig was. Ik heb dus geprobeerd hen te kalmeren. Ik zei dat de Israëlische soldaten niet schoten op kinderen en dat ze niet binnenkwamen in huizen waar de vader niet thuis was. Ik loog maar. Dat was alles wat ik kon doen op dat moment.

Na de oorlog kreeg ik psychologische problemen door de stress die ik had meegemaakt. Ik kreeg problemen aan m’n schildklier en werd steeds nerveuzer en prikkelbaarder. Ik word nu medisch opgevolgd en hoop dat ik dat trauma eens te boven zal komen.”