Bezet Palestijns Gebied

“Op 4 januari 2009 maakte ik enkele restjes van de dag ervoor klaar voor mijn kinderen en mijn man Arafa. Als ambulancier moest hij die ochtend vroeger vertrekken om gewonden van de bombardementen te gaan evacueren. Ik was uiteraard zenuwachtig, maar ik had geen idee wat er zou gebeuren.

Tegen het einde van de voormiddag hadden we gehoord dat het Israëlische leger op burgers en op medische installaties in Beit Lahiya geschoten had. Ik dacht toen onmiddellijk aan Arafa. Enkele minuten later ging de telefoon. Arafa was gewond geraakt in zijn ziekenwagen en naar het ziekenhuis overgebracht.

Er werd me verzekerd dat alles goed zou verlopen, maar ik had een slecht voorgevoel. Het ziekenhuis heeft me achteraf uitgelegd dat hij bezig was een gewonde te evacueren toen de ziekenwagen volledig verwoest werd. Hij raakte gewond in de borstkas en werd geopereerd in het ziekenhuis. Maar zijn verwonding was te ernstig en hij stierf in de namiddag…

“Hij wou altijd helpen”

Het Israëlische leger heeft me mijn man en de vader van mijn kinderen afgenomen. Hij was een goede vader, ook al bracht hij tijdens de oorlog het meest van zijn tijd door tussen het ziekenhuis en de Rode Halve Maan om gewonden te evacueren. Tijdens die moeilijke periode hadden zijn kinderen hem het meest nodig. We hebben er veel over gediscussieerd, maar onze gesprekken werden voortdurend onderbroken door ziekenwagens die hem kwamen halen voor een of andere opdracht. Hij wou altijd mensen helpen die volgens hem machteloos waren en het slachtoffer werden van Israëlisch vuur.

behalve zijn werk als ambulancier was Arafa ook leraar in een lagere school van UNRWA. Tijdens de oorlog leek deze school nog de enige vluchtplaats voor mensen die hun huizen verlieten om de gevechten te ontvluchten. Ze dachten dat de grote blauwe vlag van de VN hen zou beschermen voor de Israëlische aanvallen. Maar ook zij hadden zich vergist.

Op het moment van zijn dood wenste ik dat Arafa niet opnieuw vertrokken was voor zijn werk. Ik vroeg me af waarom hij tijdens de oorlog niet zoals alle andere vaders was thuisgebleven bij zijn vrouw en kinderen. Vandaag heb ik hem vergeven. Als mijn kinderen de sirene van een ziekenwagen horen en om hun vader roepen, zeg ik dat de ziekenwagen hem naar de hemel heeft gebracht. En dat ze trots kunnen zijn op hun vader, want hij was een held.”