Bezet Palestijns Gebied

“Op de eerste dag van de bombardementen was ik in verlof. Ik was van plan boodschappen te doen in de stad met m’n vrouw en onze baby. We waren onderweg met een taxi en de straten zagen zwart van het volk. Honderden leerlingen kwamen de scholen uit. Temidden van al dat gewoel hoorden we de eerste explosie. Het was het krachtigste geluid dat ik ooit hoorde! De schokgolf deed onze taxi trillen. Een paar seconden later volgde een tweede explosie. Dan een derde en een vierde, kort na elkaar. Wij waren verstijfd van schrik. M’n ogen waren op m’n vrouw en kind gericht toen een volgende reeks nog hevigere ontploffingen ons door elkaar schudden. Het is dan dat ik zwarte en witte rookpluimen in de lucht zag.

Algemene paniek

De scene was ongelooflijk. Geterroriseerde scholieren weenden en liepen in alle richtingen, op zoek naar een plaats om te schuilen. De wagens reden alle richtingen uit. Ik vroeg de chauffeur om ons thuis af te zetten en me dan naar het ziekenhuis te brengen waar ik werk. Hij had echter te veel schrik om daarheen te rijden, want het ziekenhuis ligt in het noorden van Gaza, waar de meeste Israëlische invallen gebeuren.

Na m’n vrouw en baby te hebben thuisgebracht, ben ik dus te voet naar het ziekenhuis gegaan onder het onverdraaglijke lawaai van de bommen. Een ziekenwagen die gewonde burgers opgepikt had, liet me uiteindelijk instappen en ijlings zijn we naar het ziekenhuis gereden.

Bij onze aankomst was de spoedafdeling overvol. Ik ben snel naar de operatiezaal gegaan om een jongeman te opereren die gewond was door een raketinslag. Die operatie heeft zes uur geduurd, maar ik ben meer dan een week in het ziekenhuis non-stop blijven werken. Er waren zoveel gewonden dat ik zelfs mijn familie niet meer kon bezoeken. Ik probeerde hen op te bellen, maar de telefoonverbindingen waren zeer onstabiel.

“De wereld rondom mij stortte in”

In de operatiezaal lieten we de radio aanstaan. Zo heb ik gehoord dat de islamitische bank van Jabaliya geraakt was. Ik riep: ‘Mijn God!’ want ik woon er vlak naast. Maar ik kon de operatiezaal niet verlaten. Ik vroeg een collega om mijn vrouw te bellen, maar alle lijnen waren verbroken. De wereld rondom mij stortte in: ik was daar in de operatiezaal bezig het leven van een onbekende te redden terwijl mijn familie in gevaar was.

Ten slotte kwam het goede nieuws, maar ik was nog niet helemaal gerustgesteld. Na de operatie vroeg ik een ziekenwagenbestuurder mij zo dicht mogelijk bij m’n huis af te zetten. Ik ben lang onder een bommenregen blijven lopen. Gelukkig was dat snel vergeten zodra ik mijn familie zag. Ik heb de rest van de nacht bij hen doorgebracht en ben ‘s morgens vroeg weer naar het ziekenhuis gegaan.

Drie eindeloze weken

Terugdenkend aan die periode vraag ik mij af waar ik de kracht vandaan haalde om dat alles te verdragen. Ik heb de indruk dat die drie weken drie jaar geduurd hebben. Een week langer en ik was het slachtoffer geworden van een zenuwinzinking die mij fataal had kunnen worden. Ik had voordurend schrik dat het ziekenhuis zou vernietigd worden en ik was zeer ongerust voor m’n familie. Ik sliep maar twee uur per nacht. Ik vergeet nooit de dag waarop de Al-Fakhoura school gebombardeerd werd. Tientallen ouders brachten de lijkjes van hun kinderen binnen en vroegen ons hun kinderen terug tot leven te brengen. Dat was verschrikkelijk.

Die beelden zullen altijd ingeprent blijven. Vandaag nog heb ik posttraumatische problemen. Ik voel me nergens meer veilig, noch thuis, noch in het ziekenhuis. Twee dagen geleden heeft een Israëlisch vliegtuig het huis van mijn buren gebombardeerd. Dat heeft natuurlijk de herinnering aan de oorlog en de wreedheden weer wakker geroepen. Ik durfde ‘s nachts niet slapen. Het is werkelijk tijd dat de vrede terugkomt in Gaza en deze keer voorgoed. Ik wil in vrede leven met mijn familie. Meer niet.”