2015, de tijd loopt

De Canadese eerste minister slaagde erin landen als Zuid-Afrika en India te overtuigen dat deze vorm van bankentaks een zware belasting zou betekenen voor arme landen, terwijl precies het omgekeerde waar is. De grote financiële centra en het echte ‘casinobankieren’ zijn te vinden in de rijke landen. Daar zou het geld van de Robin Hoodtaks vandaan komen. En dat geld moet gaan naar de bestrijding van armoede en klimaatverandering, zowel in eigen land als elders.

De context van de G8- en G20-top:
 Hulpniveaus werden bevroren ondanks de belofte om het geld voor ontwikkeling tot 0,7% op te trekken (40 jaar later hebben slechts 5 landen deze belofte gehouden: Noorwegen, Denemarken, Zweden, Luxemburg en Nederland);
 De klimaatverandering treft nu al de armste mensen. Oxfam schat dat alleen in Azië al ongeveer 1 miljard mensen in de problemen zullen komen door een verminderde landbouwproductie, minder toegang tot water en extremere weersomstandigheden;
 De economische crisis treft arme landen bijzonder zwaar, terwijl deze crisis voornamelijk veroorzaakt werd door financiële speculatie in rijke landen;
 Bijna 1.000 vrouwen sterven elke dag onnodig tijdens een bevalling of door complicaties bij de zwangerschap;
 1 miljard mensen gaan nog steeds elke nacht met honger naar bed.

Deze problemen hebben allemaal met elkaar te maken. Ze kunnen vermeden worden en zijn moreel niet te verantwoorden. Rijke landen mogen zich niet langer verstoppen achter hun "creatieve boekhoudingen". Ze moeten onder ogen zien dat ze hun beloftes moeten houden en zonder uitstel moeten investeren in de toekomst.

Enkele opmerkelijke cijfers:
 $1 miljard+: dat is wat de Canadese overheid op drie dagen uitgaf aan de beveiliging voor de G8- en de G20-top;
 $1 miljard: dat beloofde Canada op vijf jaar tijd te spenderen aan de gezondheid van moeders en kinderen (Oxfam schat dat er jaarlijks $10miljard nodig is);
 $1 miljard: is wat Canada zou moeten bijdragen aan het klimaatfonds;
 $ 2 miljard: de subsidies die Canada jaarlijks spendeert aan de fossiele brandstoffenindustrie;
 $20 miljard: mankeert er tot nu toe van de G8-beloftes voor hulp (er werd 50 miljard dollar beloofd, waarvan 25 miljard dollar voor Afrika);
 $650 miljard: is het bedrag dat de Robin Hoodtaks jaarlijks zou kunnen opbrengen;
 $2 triljoen: het totale bedrag dat in de laatste 50 jaar gespendeerd werd aan hulp;
 $18 triljoen: het totale bedrag dat in 2009 besteed werd aan de redding van de banken.

Uiteraard is het niet gewoon een kwestie van cijfers. Hoewel, geld betekent vaak letterlijk leven of dood voor mensen in arme landen. Het geld dat door de vorige topbijeenkomsten bijeengebracht werd, maakte een ENORM verschil.
Twee voorbeelden:
 de schuldkwijtschelding aan de armste landen;
 het Globale Fonds voor de strijd tegen hiv/aids, tbc en malaria dat dagelijks 3.600 levens redt.

Nieuwe afspraak in Seoel
Voorlopig kwam de G20 er niet uit of iedereen al dan niet een vorm van bankentaks moet installeren. Sommige landen zullen de taks invoeren, anderen niet. Maar geen van de voorstellen die tot nu toe op tafel lagen, ging ver genoeg om van een echte Robin Hoodtaks te spreken.

Zo een taks zou jaarlijks wereldwijd 650 miljard dollar ophalen. Ze zou gebruikt worden voor algemene doelstellingen: de lokale én de wereldwijde bestrijding van de armoede, de aanvulling van de nodige fondsen voor de realisatie van de Millenniumdoelstellingen, de vermindering van de risico’s en de aanpassing aan klimaatverandering in het Zuiden.

De Robin Hoodtaks is een geweldig idee. Het is tijd om dat idee ook uit te voeren. Als de G20 opnieuw samenkomt in Seoul in Zuid-Korea (november 2010) zullen we de leiders aan de voordelen van deze belasting herinneren. U kan onze campagne steunen: teken de petitie!