Overstroming Pakistan

Vier weken nadat zij door het stijgende water uit hun huis verdreven werden, ziet Bilhuda (35) nog geen einde komen aan hun beproevingen. “Ik weet niet wanneer we terug naar huis kunnen gaan”, zegt zij. De moeder van zes kinderen is afkomstig uit Mardan in het noordwesten van de provincie Khyber Pakhtunkhwa.

“We hebben al onze bezittingen verloren. Ons huis is onbruikbaar geworden, ons vee is dood. We bezitten enkel nog de kleren die we droegen toen we op de vlucht sloegen, plus wat extra kleding die we gekregen hebben toen we in dit kamp toekwamen.”

Sinds het begin van de overstromingen is niets nog normaal Bilhuda en haar man Mohammed weten dat zij bij de gelukkigen zijn. Toen de Ibrahims op 4 augustus in het kamp van Nowsherra toekwamen, vonden ze er meteen onderdak, naast veilig drinkwater en voedsel. Maar toch maakt ze zich grote zorgen over de toekomst van haar gezin.

Haar kinderen – tussen 1 en 18 jaar – zijn verzwakt en beginnen ziek te worden. Diarree verspreidt zich immers heel snel in een vluchtelingenkamp waar de mensen opeengepakt moeten leven. Een van haar dochters heeft een zwerende muggenbeet. Een andere dochter heeft een oogontsteking. In normale omstandigheden zijn dat makkelijk te behandelen problemen maar sinds 29 juli is niets nog normaal voor dit gezin.

Dakloos, werkloos, zonder bestaansmiddelen “Vóór de overstromingen hadden wij een hard maar toch ook een goed leven”, zegt Bilhuda. “We woonden in ons eigen huis. Mijn man werkte als bewaker in een plaatselijk bedrijf en dankzij onze kleine veestapel hadden we nog een extra inkomstenbron.

“Toen begon het te regenen en het water van de rivier steeg. Dat hadden we nog nooit gezien. ‘s Morgens rond 5 uur maakten wij ons klaar voor het gebed en het water stond al hoger dan ooit tevoren. Daarna drong het ons huis binnen en rond de middag wisten wij dat we er onmogelijk konden blijven.”

“Nu is zelfs het bedrijf waar mijn man werkte weggespoeld en dus is hij zijn werk kwijt. Er zit niks anders op dan in dit kamp te blijven en af te wachten wat er gebeurt. We zijn dankbaar met elk beetje hulp maar het is erg warm in het kamp. ’s Morgens krijgen we thee en brood en ’s avonds is er een scurrymaaltijd. Maar thuis aten we drie keer per dag en we hadden 24 uur op 24 thee ter beschikking. ’s Avonds moeten we het stellen met twee kampeerbedjes en enkele plastic zeilen voor ons gezin van acht personen.”

Wat als het straks winter wordt? Miljoenen Pakistaanse slachtoffers van de overstromingen zitten in dezelfde situatie als de Ibrahims. Sommigen leven in tentenkampen die door de overheid beheerd worden, anderen hebben zelf ergens een tentje opgeslagen of waar mogelijk onderdak gezocht. Sommigen leven zelfs gewoon aan de kant van de weg.

Bilhuda zegt dat er veel tijd zal nodig zijn. “We kunnen ons huis weer opbouwen, maar er is geen water en geen elektriciteit en alle kamers zitten vol modder. We gaan iedere dag een beetje kuisen en puin ruimen. We proberen ook te voorkomen dat iets van onze resterende spullen zou verdwijnen."

"Ik maak me vooral zorgen nu de winter voor de deur staat. We denken dat het nog minstens twee tot drie maanden zal kosten om ons huis weer bewoonbaar te maken. Maar we moeten vóór de winter terug in ons huis kunnen want we hebben geen winterkleding en niets om ons ’s nachts warm te houden. Wat moeten we beginnen als we nog altijd in een tent wonen? Daar mogen we niet aan denken!”

Neva Kahn, Oxfam-directeur in Pakistan, concludeert: “Deze mensen verlangen geen aalmoezen. Ze willen naar hun dorpen terugkeren, hun woning terug opbouwen of herstellen en de draad van hun leven weer oppikken. Oxfam is een van de organisaties die momenteel niet enkel dringende noodhulp verstrekt maar die ook middelen voorziet voor de lange termijn. Om dat te kunnen doen, hebben we wel veel meer steun nodig van de donors en van het publiek.”

Ook u kunt de Pakistaanse gezinnen helpen. Stort uw gift op het nummer 000-0000028-28 van Oxfam, met als vermelding ’9106 Pakistan Noodhulp’ of help Pakistan online.