Wereldhandelsorganisatie

WTO - 15/12/05

Dat spelletje van over en weer met de vinger wijzen en beschuldigen, is bedoeld om de druk op de andere partijen op te voeren. Daarvoor is elk argument bruikbaar: handelshulp beloven terwijl dat geld vroeger al beloofd werd, de Europese Unie die geen datum wil vastleggen om de exportsubsidies te stoppen omdat de VS dat ook niet willen doen, de VS die zeggen dat de export van voedsel (zeg maar dumping) in de vorm van voedselhulp moet kunnen om humanitaire redenen...

De gendustrialiseerde landen doen ondertussen de spanning toenemen door op een agressieve manier aan te dringen op een verdere liberalisering van de markt voor niet-landbouwproducten en diensten.

De EU wil een akkoord dat verder gaat en nog meer liberalisering mogelijk maakt. Daarom wil ze haar partners’ in de ACP-landen duidelijk maken dat het niet wijs’ zou zijn een voorstel te lanceren dat meer flexibiliteit en meer regulering voorziet.

In de plaats van hun landbouwsubsidies af te schaffen, die leiden tot dumping van katoen, beloven de VS vrije markttoegang voor het Afrikaanse katoen... terwijl er al vijf jaar geen Afrikaans katoen meer werd uitgevoerd. Het probleem voor de Afrikaanse katoenboeren is niet de export maar de dumping op hun markt.

De krachtsverhoudingen binnen de WTO weerspiegelen zich ook in de toetredingsvoorwaarden die aan de Tonga-eilanden worden opgelegd door de WTO. Zij zullen worden toegelaten tijdens deze conferentie. De economie van Tonga is bijzonder zwak maar toch hebben de eilanden zich akkoord verklaard al hun tarieven te reduceren tot maximum 20 percent, terwijl de gendustrialiseerde landen tarieven van bijna 300 percent hanteren voor gevoelige landbouwproducten.

Wat na Hongkong?

De protesten nemen toe, zowel in de conferentiezaal als daarbuiten. Verschillende organisaties hebben kerstcadeau’s uitgedeeld terwijl ze kerstliederen zongen. Maar onder de mooie cadeauverpakking zit enkel een lege doos. Er worden allerlei bijeenkomsten georganiseerd om over alternatieven van gedachten te wisselen, om strategien te bepalen, om ervaringen te delen.

Dit is voor de organisaties en de sociale bewegingen meteen ook een goed moment om de periode na Hongkong voor te bereiden. Er is een protestbetoging op gang gekomen om de verkoop’ van de diensten aan te klagen, naast de liberalisering die bron is van werkloosheid en onzekerheid. Maar de onderhandelaars zijn er duidelijk nog niet klaar voor om verder te kijken dan hun eigen commercile belangen.

Door Thierry Kesteloot, vertegenwoordiger van Oxfam-Solidariteit in Hongkong