Wereldwijd

Op zoek naar antwoorden, voerde de Unie van Mozambikaanse Boeren (UNAC) een studie uit. De Unie wil op die manier deelnemen aan het politiek debat over de kwestie en meewerken aan een betere toekomst. In 2004 werd er in Maputo ook nog een internationaal seminarie georganiseerd over voedselhulp.De noodsituaties in Zuidelijk Afrika zijn jammer genoeg schering en inslag. Mozambique kent regelmatig rampsituaties zoals droogte, orkanen, overstromingen waar noodhulp noodzakelijk lijkt. Door het weerfenomeen ‘El Nio’, een droogte en een politieke crisis in Zimbabwe werden de graanproducenten geconfronteerd met een voedseltekort, vooral in de streek Malawi. Terzelfdertijd verhoogde de kwetsbaarheid van de mensen omwille van de verspreiding van het hiv-virus.

Nochtans was er in diezelfde periode een goede productie in bepaalde gebieden van het binnenland van Mozambique en slaagden ze er ook in het overschot te stockeren. Het land kent immers vaker situaties van zelfvoorziening dan van lage productie. In tegenstelling tot wat vaak verondersteld wordt, is een voedselcrisis geen synoniem voor voedseltekort. In de meeste gevallen gaat het over een beperkte beschikbaarheid van de voedingsmiddelen verbonden aan een tekort aan structuur en beleid van de productie. Hierdoor stijgen de prijzen zodanig dat een groot deel van de bevolking ze niet meer kan kopen. Dit bewijst dat het vergroten van de koopkracht een oplossing zou kunnen bieden in tijden van voedselcrisis en dat het een noodzaak is de lokale productie aan een stabiele en aanvaardbare prijs te verhandelen.

De resultaten van de studie uitgevoerd door de UNAC zijn alarmerend

De studie onderzocht de impact van de voedselcrisis in Zuidelijk Afrika op het leven en de inkomsten van de landbouwers in het Noorden van Mozambique. De studie limiteerde zich echter niet tot de periode van crisis. De analyse richtte zich op middellange en lange termijn en richtte zich ook op de bezorgdheid van de landbouwers met betrekking tot het beleid (of de afwezigheid ervan) en de economie van het land.

De studie bracht aan het licht dat terwijl aan de overkant van de grens, in Malawi, de mensen aan het sterven waren van de honger, er in zolders in het Noorden van Mozambique voedsel lag slecht te worden. De Mozambikaanse landbouwers slagen er dus niet in hun overschot aan een goede prijs te verhandelen (de prijs van Mozambikaanse mas was immers met 60% gedaald als gevolg van de voedselhulp in Malawi). De bestuurders van Zuidelijk Afrika importeren, noodgedwongen of uit vrije wil, buitenlandse voedingsmiddelen wanneer er een voedseltekort is, voor ze zich wenden tot de voedingsmiddelen afkomstig uit eigen landbouw.

Een groot deel van het probleem is duidelijk te wijten aan grote donoren die vaak enkel aan hun eigen belangen denken, deze belangen zijn of intern (eigen producenten steunen), of commercieel bepaald (openen van de markt - o.a. voor genetisch gemanipuleerde organismen) of van existentile aard (sommige organisaties zijn afhankelijk van noodhulpprojecten om te kunnen overleven). Anderzijds missen de lokale gemeenschappen een degelijke economische en commercile integratie en hebben ze een tekort aan doeltreffende middelen en werktuigen om zelfvoorziening en voedselzekerheid te garanderen.

De Federatie van Mozambikaanse Landbouwers is ervan overtuigd dat de doelstellingen niet bereikt kunnen worden zonder een actieve tussenkomst van de overheid

De UNAC lanceert dus een oproep naar:
 De landbouwers: om zich beter te organiseren, samen te werken en hun overschotten te herwaarderen.
 De regeringen: om een stevig economisch en landbouw- beleid te voeren dat de lokale en regionale productie herwaardeert. De prijzen tussen bepaalde marges behouden moet hun voornaamste bekommernis worden.
 De donoren: om dit beleid te respecteren