Bezet Palestijns Gebied

“Wat me het meest getroffen heeft, is de sterk achteruitgaande ontwikkeling in de Palestijnse Gebieden en de ongelooflijke neergang in het welzijn van de bevolking. Dat wijkt volledig af van wat ik elders in de wereld kan vaststellen. De economische mogelijkheden, die zeker aanwezig zijn, worden volledig aan banden gelegd door alle maatregelen die Isral oplegt. Het heeft ook niets met een probleem van ontwikkeling te maken, het is een politiek probleem: het opheffen van de beperkte bewegingsvrijheid van de Palestijnen zal duidelijk meer effect hebben dan alle ontwikkelingshulp samen die nu toegekend wordt …”

Hoe reageert de bevolking op deze situatie?

“De Palestijnse gemeenschap is altijd blijven vechten voor een betere toekomst. Maar de groeiende wanhoop bij de mensen is uiteraard duidelijk zichtbaar. De culturele organisaties, landbouwbewegingen en gezondheidsdiensten zijn het eens: Isral doet niet de minste moeite om tot een politieke dialoog te komen. Wel integendeel. Sinds vele jaren blijft Isral doorgaan met het uitbreiden van de nederzettingen, met wegversperringen en controles, met pesterijen, met een verbod voor Palestijnen om het wegennetwerk te gebruiken… De conferentie van Annapolis eind 2007 heeft daar niets aan veranderd. Alles gaat gewoon z’n gangetje, net zoals de bouw van de Muur die trouwens voor 80% op Palestijns grondgebied gelegen is.”

“Voor de bevolking is deze situatie vanzelfsprekend zeer zwaar om dragen. Het Cordinatiebureau voor humanitaire zaken van de VN (OCHA) heeft vastgesteld dat al 40% van de Westelijke Jordaanoever niet meer toegankelijk is voor Palestijnen. Zij zien de Muur groeien op hun grondgebied en het aantal kolonies toenemen en ze moeten de verwoestende gevolgen van deze politiek ondergaan. De landbouwproducten in Gaza liggen te rotten want er is geen export meer mogelijk. Dag na dag wordt de gezondheidssituatie van de bevolking slechter, onder andere door een gebrek aan drinkwater.”

“Zelfs in Isral is de toestand van de Palestijnen alarmerend. Terwijl de Arabische Israli’s 20% van de bevolking uitmaken, genieten zij slechts van 4% van de sociale uitgaven terwijl zij evenveel belastingen betalen. Dat alles biedt uiteraard geen goede voedingsbodem om een duurzame en rechtvaardige vrede op te bouwen.”

Vooral in Gaza is de toestand zorgwekkend…

“Dat klopt. De problemen met water hebben me vooral in Gaza geschokt. Omwille van de blokkade en de beperkte leveringen van elektriciteit en brandstoffen kunnen filterinstallaties en andere voorzieningen om het water te behandelen niet functioneren. Daardoor worden de levensomstandigheden van de bevolking bedreigd. Omdat vervangstukken en ander materiaal voor het onderhoud ontbreken, hebben de dijken van afvalwaterbekkens het begeven, waardoor de huizen overstroomd werden met vervuild water. Vermits er geen energie voorhanden is, moeten de Palestijnen dagelijks tienduizenden kubieke meters afvalwater in de Middellandse Zee lozen. De gezondheidssituatie is bijgevolg erg zorgwekkend.”

“Daar bovenop zijn de sociaaleconomische omstandigheden catastrofaal. 8 van de 10 inwoners van Gaza is werkloos, steeds meer gezinnen zijn afhankelijk van humanitaire hulp voor hun overleving. Het is vrijwel onmogelijk om buiten Gaza te geraken als je dringende medische hulp nodig hebt in een goed uitgerust ziekenhuis. Deze toestand kan niet langer blijven duren.”

Wat zijn de vooruitzichten op vrede in deze context?

“Hoewel de crisis een enorme omvang aangenomen heeft, blijft 80% van de Palestijnse en Isralische bevolking de voorkeur geven aan een politieke oplossing en niet aan een militaire oplossing. De bevolking in beide kampen weet dat ze belangrijke politieke toegevingen zullen moeten doen om tot een duurzame vrede te komen en de schending van de fundamentele rechten te doen ophouden.

“Maar ondanks dit verlangen naar vrede komt er van de kant van de leiders geen enkel politiek signaal dat deze keuze ondersteunt. Progressieve organisaties bevinden zich daardoor in een uiterst moeilijk parket. Ze kunnen niet meer aan politiek lobbywerk doen want er wordt simpelweg niet meer onderhandeld. Het middenveld is reddeloos en dat doet de heersende wanhoop nog toenemen. En door het feit dat de nederzettingen en de grenzen maar blijven groeien, geloven de mensen minder en minder in een ‘twee statenoplossing’…”

Welke rol moeten Belgi en Europa in dit dossier spelen?

“Een Engelse uitdrukking beschrijft de huidige situatie heel goed: “Europe is a payer, not a player”. Die houding moet veranderen. De Belgische en Europese leiders moeten begrijpen dat financile hulp niet in de plaats kan komen van politieke actie. Vanzelfsprekend is de Belgische en Europese hulp absoluut nodig, maar ze dient tot niets als er geen vastberaden politieke actie in gang gezet wordt.”

“Daarom zullen wij als delegatie contact nemen met minister De Gucht opdat de Belgische regering de situatie van de Palestijnse Gebieden dringend op de agenda plaatst van de Europese Raad, van de Raad Algemene Zaken en Externe Betrekkingen en van de Veiligheidsraad binnen de VN. Belgi moet er op al deze niveaus voor pleiten dat de economische boycot van Gaza opgeheven wordt en dat alle belemmeringen van de voedselvoorziening en gezondheidszorg worden verwijderd.”

“Belgi moet eveneens het principe van “potje breken, potje betalen” ondersteunen: projecten die met Belgisch belastingsgeld gefinancierd werden en die door de Isralische aanvallen vernietigd werden, moeten door Isral vergoed worden. Het Belgische Parlement moet ook de moed hebben om het Associatieakkoord tussen de Europese Unie en Isral in vraag te stellen. Dank zij dit akkoord kan Isral zijn producten tegen gunstvoorwaarden naar de EU uitvoeren. Terwijl vele exportproducten afkomstig zijn uit de Bezette Gebieden en dat kan niet blijven duren. Deze praktijk is in strijd met het Internationaal recht, het maakt Europa medeplichtig omdat het zijn controle niet versterkt.”

“Tenslotte moet Belgi zeker ook iets doen aan de volgende dossiers: de wapenhandel met Isral, de arbeidsrechten, de studieleningen voor Palestijnse studenten en de promotie van de Palestijnse cultuur. Het ontbreekt heus niet aan actiemiddelen.”

De Belgische delegatie gearresteerd

“Op het hoogste punt van Hebron in het zuiden van de Westelijke Jordaanoever bevindt zich een Isralische nederzetting. Daar hadden we voor een bezoek afgesproken met een Isralische activist. Onze gids, een gewezen commandant van het Isralische leger, organiseert rondleidingen om de toestand waarin de Palestijnen moeten leven aan te klagen.

Terwijl we het dorp verlieten, kwamen soldaten die op enkele tientallen meters opgesteld waren, onze richting uit en kondigden aan dat onze gids gearresteerd was. Zonder enige reden. Onze gids verzette zich niet en gehoorzaamde, maar op dat moment veranderden de soldaten hun opzet om te melden dat… de hele groep gearresteerd was.

Toen wilde onze gids zijn contactpersonen waarschuwen, maar de soldaat dreigde ermee zijn telefoon af te pakken. Ik heb onze verbindingsagent in Jeruzalem verwittigd die perplex was en onmiddellijk naar onze advocaat belde. Twee uur later kwam een politiepatrouille ons uit de handen van de soldaten bevrijden. Na twee uur op straat in de kou te hebben gestaan… Daarna beweerde de soldaat die ons gearresteerd had, dat hij orders uitvoerde die zogenaamd met veiligheid te maken hadden. Dit voorval illustreert nog maar eens op welke betwistbare manier militaire operaties in de Palestijnse Gebieden uitgevoerd worden…”

Auteur: Frdric Janssens

Meer lezen over Palestina:"Hoe lang blijven we nog toekijken?"