Handel

Zuid-Korea, het eerste land dat geen lid is van de G8 en toch een G20-top organiseert, heeft ontwikkeling een centrale plaats op de agenda gegeven. De focus ligt op het stimuleren van de groei van arme landen. Oxfam vreest echter dat de vooruitgang in de bestrijding van armoede kan geblokkeerd worden door geruzie over valutaschommelingen en het monetaire beleid.

Focus op groei niet voldoende
Oxfam roept de G20(*) op om tot een nieuwe ‘Seoul ontwikkelingsconsensus’ te komen die de falende Washington Consensus moet vervangen. De nieuwe consensus moet de financiële steun voor gezondheid, onderwijs en arme boeren in ontwikkelingslanden combineren met actie om de mondiale economie in dienst te stellen van de arme landen.

Enkel focussen op groei, is niet voldoende om de armoede aan te pakken, waarschuwt Oxfam. Want van 1981 tot 2001, toen de Washington Consensus zijn hoogtepunt bereikte, groeide de wereldeconomie met 19 triljoen dollar, terwijl slechts 1,5% van die som naar de mensen in extreme armoede ging.

Xavier Declercq, Directeur Noordprogramma van Oxfam-Solidariteit, zei: “ In het verleden konden de armsten maar al te vaak niet profiteren van de voordelen van groei. De G20 moet bewijzen dat het deze keer anders zal zijn.”

“Miljoenen mensen werden in extreme armoede geduwd door de economische crisis en worden geconfronteerd met besparingen in de reeds ondergefinancierde sectoren zoals onderwijs, gezondheidszorg en sociale voorzieningen”, ging Declercq verder. “ De G20 heeft deze week de kans om grote vooruitgang te maken in de strijd tegen armoede. Het zou een ware tragedie zijn als de arme mensen het slachtoffer worden van geruzie over valuta.”

Economische crisis is geen excuus
De Wereldbank schat dat de wereldwijde recessie 64 miljoen mensen extra in de extreme armoede geduwd heeft. Zij moeten leven met 1,25 dollar per dag. Uit een Oxfam-onderzoek blijkt verder dat 56 arme landen een fiscaal gat in hun begroting riskeren van 65 miljard dollar door de economische crisis.

Oxfam roept de G20 op een aantal specifieke maatregelen te treffen om de arme landen te helpen. Deze maatregelen zijn onder andere:
 Een belasting op de grote financiële centra van de OESO om te investeren in ontwikkeling. Een financiële transactietaks kan jaarlijks 400 miljard dollar opbrengen;
 Rijke landen moeten hun beloften rond hulp nakomen. Investeringen in onderwijs, gezondheid en arme boeren zijn essentieel voor de economische ontwikkeling;
 Actie ondernemen om de speculatie op de grondstoffenmarkt tegen te gaan. Door deze speculaties lijden 1 miljard mensen honger;
 Een regulering om arme mensen te beschermen tegen de negatieve effecten van landgrabbing. Grote stukken landbouwgrond zijn ingenomen door buitenlanders door deze ‘landgrabs’;
 De arme landen moeten echt inspraak krijgen in de mondiale economische thema’s waar zij door getroffen worden. Zij moeten minstens 3 zetels krijgen binnen de G20 en het IMF moet grondig hervormd worden.

“De G20 moet lessen trekken uit haar eigen ervaringen. Het recente economische succes van Korea is er gekomen dankzij miljarden dollars financiële steun voor gezondheid, onderwijs én landhervorming waardoor de armen toegang kregen tot grond”, aldus Declercq.“ Rijke landen mogen de economische crisis of de focus van de G20 op groei niet gebruiken om hun engagement voor ’s werelds armste mensen te ontlopen. Ze hebben de hulp nu meer dan ooit nodig.”

Meer info:
 Het Oxfam-rapport ‘ The making of a Seoul Development Consensus vindt u hier.

Contact:
 In Seoul: Jon Slater, mediaverantwoordelijke
+82 (0)10 57840072 of +44 (0)7876 476403 — jslater(at)oxfam.org.uk
 In België:
Xavier Declercq, Directeur Noordprogramma van Oxfam-Solidariteit
tel. 0475 220 791 — xde(at)oxfamsol.be
Thierry Kesteloot, beleidsmedewerker voedselsoevereiniteit en landbouw
Tel. 0475 543 723 — tke(at)oxfamsol.be

(*) De G20-landen zijn: Zuid-Afrika, Duitsland, Saoedi Arabië, Argentinië, Australië, Brazilië, Canada, China, Verenigde Staten, Frankrijk, India, Indonesië, Italië, Japan, Mexico, Zuid-Korea, Verenigd Koninkrijk, Rusland, Turkije en de Europese Unie.